CZY WIESZ, JAKA TO OPOWIEŚĆ? SPRAWDŹ ZNAJOMOŚĆ PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK

CZY WIESZ, JAKA TO OPOWIEŚĆ? SPRAWDŹ ZNAJOMOŚĆ PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK

     DZISIAJ PRZYGOTOWAŁAM DLA WAS MINI SPRAWDZIAN ZE ZNAJOMOŚCI PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK PT."CZY WIESZ, JAKA TO OPOWIEŚĆ?"
     ZAMIEŚCIŁAM FRAGMENTY Z TRZECH KSIĄŻEK, A WASZYM ZADANIEM BĘDZIE ODGADNIĘCIE TYTUŁU KSIĄŻKI I AUTORA, Z KTÓREJ POCHODZI DANY TEKST.
   MYŚLĘ, ŻE PORADZICIE SOBIE DOSKONALE I WYKAŻECIE DOBRĄ ZNAJOMOŚCIĄ
PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK.
   ŻYCZĘ POWODZENIA!

FRAGMENT 1

    "CODZIENNIE O ŚWICIE WYPŁYWAŁ NA MORZE SWOJĄ NIEWIELKA ŁODZIĄ I AŻ DO ZMIERZCHU ZARZUCAŁ SIECI. MEWY W GÓRZE WESOŁO POKRZYKIWAŁY, MORZE ŁAGODNIE SIĘ KOŁYSAŁO, A RYBAK, SIEDZĄC NIERUCHOMO, UWAŻNIE WPATRYWAŁ SIĘ ZIELONĄ GŁĘBINĘ. NIESTETY, W SIECIACH NAJCZĘŚCIEJ BYŁO PUSTO. CZASEM NAWET NIE UDAWAŁO MU SIĘ ZŁAPAĆ ŻADNEJ RYBY NA KOLACJĘ I RAZEM Z ŻONĄ GŁODNI SZLI SPAĆ.
  DLACZEGO TAK BYŁO? NIE WIADOMO. MOŻE RYBY WYPROWADZIŁY SIĘ Z NAJBLIŻSZEJ OKOLICY? A MOŻE BYŁY WYJĄTKOWO MĄDRE I OMIJAŁY SIECI RYBAKA Z DALEKA? MARTWIŁ SIĘ RYBAK, ALE NIEWIELE MÓGŁ NA TO WSZYSTKO PORADZIĆ.
   PEWNEGO RAZU, W OSTATNIM GARNKU ŻONY RYBAKA ZROBIŁA SIĘ OGROMNA DZIURA.
- TRUDNO, MÓJ DROGI! - POWIEDZIAŁA DO MĘŻA. - RUSZAJ NA MORZE I NIE WRACAJ, DOPÓKI NIE ZŁAPIESZ KILKU PORZĄDNYCH RYB. POTEM POJEDZIESZ DO MIASTA, SPRZEDASZ TE RYBY I KUPISZ MI NOWE GARNKI. INACZEJ - JUŻ NIGDY NIE DOSTANIESZ CIEPŁEGO OBIADU!
    NACISNĄŁ RYBAK CZAPKĘ NA OCZY, WSIADŁ DO ŁODZI I POPŁYNĄŁ.                  MINĄŁ RANEK, MINĘŁO POŁUDNIE, A W SIECI CIĄGLE JESZCZE NIE BYŁO ANI JEDNEJ RYBY. WRESZCIE KIEDY ZAMIERZAŁ JUŻ WRACAĆ DO DOMU I WYCIĄGNĄŁ I WYCIĄGNĄŁ SIEC PO RAZ OSTATNI, ZAUWAŻYŁ WŚRÓD SPLĄTANYCH SZNURKÓW COŚ DZIWNEGO. BYŁA TO JEDNA, JEDYNA RYBKA, NIEZBYT DUŻA, ALE ZA TO ZŁOTA.
- PUŚĆ MNIE, RYBAKU! - PROSIŁA RYBKA. - I TAK SIĘ MNĄ NIE NAJESZ!
- PEWNIE NIE - ZGODZIŁ SIĘ RYBAK. - ALE SPRZEDAM CIĘ W MIEŚCIE.
- PUŚĆ MNIE RYBAKU! - PROSIŁA DALEJ RYBKA. - W NAGRODĘ SPEŁNIĘ JAKIEŚ TWOJE ŻYCZENIE. MOŻE CHCESZ GARŚĆ PEREŁ? A MOŻE WOLISZ OGROMNY BURSZTYN? ALBO NOWĄ ŁÓDKĘ? POWIEDZ, CZEGO PRAGNIESZ?
- NIE ŻARTUJ RYBKO! - WESTCHNĄŁ RYBAK. - NIGDY NIE UWIERZĘ W TAKIE BAJKI! ZRESZTĄ - NIC MI NIE POTRZEBA, TYLKO MOJEJ ŻONIE PRZYDAŁYBY SIĘ NOWE GARNKI. NO CÓŻ, MOŻE NASTĘPNYM RAZEM UDA MI SIĘ COŚ ZŁOWIĆ. UCIEKAJ RYBKO!
- DZIĘKUJĘ! - SZEPNĘŁA RYBKA, SKACZĄC WESOŁO PRZEZ FALE. - A TERAZ ZARZUĆ SIEĆ I PRZESTAŃ SIĘ MARTWIĆ!
- EEE... TAM! - WZRUSZYŁ RAMIONAMI RYBAK, ALE POSTĄPIŁ TAK, JAK RYBKA MU KAZAŁA. KIEDY WYCIĄGNĄŁ SIEĆ, BYŁO W NIEJ TYLE RYB, ILE CHYBA PRZEZ CAŁE SWOJE ŻYCIE NIE WIDZIAŁ. URADOWANY POPŁYNĄŁ DO BRZEGU.
       PRZED CHATKĄ SIEDZIAŁA ŻONA, WPATRUJĄC SIĘ ZE ZDUMIENIEM W KOMPLET NOWYCH, BŁYSZCZĄCYCH GARNKÓW.
- TO JESZCZE NIC! - ZAWOŁAŁ RYBAK. - POPATRZ, ILE RYB DZISIAJ ZŁOWIŁEM!
A POZA TYM SPOTKAŁA MNIE PRZEDZIWNA PRZYGODA!
I OPOWIEDZIAŁ ŻONIE O SWOIM SPOTKANIU ZE ZŁOTĄ RYBKĄ.
- TY NIEDOŁĘGO! - WRZASNĘŁA ŻONA, USŁYSZAWSZY CAŁĄ HISTORIĘ.! - MIESZKAMY W ROZPADAJĄCEJ SIĘ CHATCE, W CAŁEJ WSI NIE MA NIKOGO UBOŻSZEGO NIŻ MY, A TY PROSISZ ZŁOTĄ RYBKĘ O GARNKI?!!
GDZIE TY MASZ GŁOWĘ?!! WSIADAJ DO SWOJEJ ŁODZI, POSZUKAJ TEJ RYBKI I POWIEDZ JEJ , ŻE CHCĘ MIEĆ NOWY DOM! NAJLEPIEJ -  BIAŁY DWOREK. POZA TYM PRZYDAŁBY SIĘ OGRÓD - KWIATY, WARZYWA, DRZEWA OWOCOWE. MOŻE TROCHĘ ZWIERZĄT - KURY, KROWY, ŚWINKI? POTRZEBNA BĘDZIE OCZYWIŚCIE SŁUŻBA, BO NIE ZAMIERZAM SAMA GOTOWAĆ, ANI SPRZĄTAĆ. NIE ZAPOMNIJ TEŻ O NOWYCH STROJACH DLA MNIE. DLACZEGO STOISZ I NIC NIE MÓWISZ?! RUSZAJ!!!
  ZASMUCONY RYBAK ZNÓW NACISNĄŁ CZAPKĘ NA GŁOWĘ, ZEPCHNĄŁ ŁÓDKĘ NA WODĘ I POWOLI POPŁYNĄŁ PRZED SIEBIE.NIE WIEDZIAŁ PRZECIEŻ, GDZIE POWINIEN SZUKAĆ ZŁOTEJ RYBKI. POZA TYM WCALE NIE BYŁ PEWIEN, CZY RYBKA SIĘ NA NIEGO NIE ROZGNIEWA.
- NAD CZYM TAK MYŚLISZ RYBAKU?! - USŁYSZAŁ NAGLE WESOŁY GŁOSIK.
- ACH, RYBKO! PRZYKRO MI, ALE MOJA ŻONA CHCIAŁABY CZEGOŚ WIĘCEJ NIŻ KOMPLET GARNKÓW.
- TO ZNACZY?
- AŻ BOJĘ SIĘ MÓWIĆ...
- MÓW ŚMIAŁO!
CZERWIENIĄC SIĘ I JĄKAJĄC RYBAK WYMIENIŁ WSZYSTKIE ŻYCZENIA ŻONY.
- TO NIC TAKIEGO! - POWIEDZIAŁA RYBKA. - WRACAJ SPOKOJNIE DO DOMU!
MACHNĘŁA OGONKIEM I ZNIKNĘŁA POD WODĄ, A RYBAK POWOLI POŻEGLOWAŁ W STRONĘ BRZEGU.
  KIEDY SPOJRZAŁ W STRONĘ SWOJEJ CHATKI, NIE MÓGŁ PRZEZ CHWILĘ UWIERZYĆ WŁASNYM OCZOM. ZAMIAST CHATKI STAŁ NIEDALEKO PLAŻY BIAŁY, PIĘTROWY DWOREK. MIAŁ DACH KRYTY CZERWONĄ DACHÓWKĄ DUŻE, JASNE OKNA I WSPARTY NA WYSOKICH, SMUKŁYCH KOLUMNACH PORTAL Z PRAWDZIWYM HERBEM. DO DWORU, PRZEZ WSPANIAŁY, DUŻY OGRÓD, PROWADZIŁA ŻWIROWANA ALEJKA. W OGRODZIE KWITŁY RÓŻNOKOLOROWE RÓŻE I HORTENSJE, DOJRZEWAŁY ŚLIWKI GRUSZKI, JABŁKA I MORELE. KAWAŁEK DALEJ W WARZYWNIKU -PRACOWAŁ
UŚMIECHNIĘTY OGRODNIK.
- JUŻ DAWNO NIE WIDZIAŁEM TAKICH DORODNYCH JARZYN! - ZAWOŁAŁ DO RYBAKA, POKAZUJĄC KOSZE PEŁNE MARCHEWKI, PIETRUSKI, POMIDORÓW I ZIELONYCH OGÓRKÓW.
 OPODAL NA ŁĄCE, PASŁY SIĘ ŁACIATE KROWY I KLACZ Z NIEWIELKIM, BRĄZOWYM ŹREBAKIEM. DOOKOŁA SCHLUDNEJ STAJENKI SPACEROWAŁY ZADOWOLONE KURY, PROWADZĄC ZA SOBĄ DOKAZUJĄCE, ŻÓŁTE PISKLAKI. W CHLEWIKU CHRZĄKAŁY SIĘ ŚWINKI.
- MAM NADZIEJĘ, ŻE MOJA ŻONA NIE MA JUŻ NA CO NARZEKAĆ - POMYŚLAŁ RYBAK, WCHODZĄC DO DOMU.
W DOMACH WE WSZYSTKICH POKOJACH LEŻAŁY PUSZYSTE DYWANY.
- JAK TU PIĘKNIE! - SZEPTAŁ DO SIEBIE RYBAK, PRZYSIADAJĄC NA SKRAJU WYSOKIEGO, ELEGANCKIEGO KRZESŁA. BAŁ SIĘ PORUSZYĆ, ŻEBY CZEGOŚ NIE ZNISZCZYĆ. NA ŚCIANACH WISIAŁY OBRAZY W ZŁOCONYCH RAMACH, WSZYSTKIE MEBLE ZDOBIŁY MISTERNE PŁASKORZEŹBY , NA KOMODACH I STOLIKACH STAŁY PORCELANOWE ZEGARY I ŚWIECZNIKI.
PO SALONIE, PRZYODZIANA W ELEGANCKĄ SUKNIE I NASZYJNIK Z PEREŁ, SPACEROWAŁA ZONA RYBAKA.
  JEŚLI JEDNAK SĄDZICIE, ŻE BYŁA WRESZCIE ZADOWOLONA, WCALE NIE MACIE RACJI.
- CIASNO TUTAJ! CIEMNO! KROWY MI POD OKNEM RYCZĄ! KURY HAŁASUJĄ! SŁUŻBA SIĘ LENI! NIE PODOBA MI SIĘ TO WSZYSTKO - POWITAŁA MĘŻA WYMÓWKAMI. - NIE POPISAŁA SIĘ TA TWOJA ZŁOTA RYBKA!
- ALEŻ ŻONO! NIE WIESZ CHYBA, CO MÓWISZ! NIE PAMIĘTASZ JUŻ CHATKI, W KTÓREJ MIESZKALIŚMY PRZEDTEM?
- LEPIEJ MI TEGO NIE PRZYPOMINAJ! ZRESZTĄ TUTAJ MI SIĘ TEŻ NIE PODOBA! POWIEDZ RYBCE, ŻE CHCĘ BYĆ KRÓLOWĄ! POTRZEBUJĘ PRAWDZIWEGO ZAMKU, A NIE JAKIEJŚ NĘDZNEJ CHAŁUPINY Z MIZERNYM OGRÓDKIEM I ROZWRZESZCZANYM ZWIERZYŃCEM!
- ALE ...
- SPRZECIWIASZ MI SIĘ?! MAM ZAWOŁAĆ SŁUŻBĘ?! RUSZAJ NATYCHMIAST!!!
POSZEDŁ NIESZCZĘŚLIWY RYBAK NA PLAŻĘ, NACISNĄŁ NA GŁOWĘ CZAPKĘ I WSIADŁ DO ŁODZI ..."

FRAGMENT 2

  "Z PIOTREM JEDNAK MOŻNA BYŁO POGADAĆ DOPIERO NAZAJUTRZ. PO PROSTU PO OBIEDZIE JEGO MAMA ZABRAŁA FO DO JAKIEJŚ CIOTKI NA IMIENINY I MOWY NIE BYŁO O ZOBACZENIU SIĘ Z NIM. ALE ZARAZ RANO, KIEDY TYLKO MOŻNA BYŁO WYRWAĆ SIĘ NA PODWÓRZE, KAROLCIA ZAPUKAŁA DO DRZWI NA DRUGIM PIETRZE I OŚWIADCZYŁA STANOWCZO:
- MUSZĘ KONIECZNIE JAK NAJPRĘDZEJ Z TOBĄ POMÓWIĆ.
- BO CO SIĘ STAŁO? - SPYTAŁ PIOTR NAJSPOKOJNIEJ W ŚWIECIE, ZUPEŁNIE JAKBY NIE PAMIĘTAŁ O TYM, CO SIĘ WYDARZYŁO IM WCZORAJ, I JAKBY NIE ISTNIAŁA JESZCZE MOŻLIWOŚĆ RZECZY NIEZWYKŁYCH.
- NIC SIĘ NIE STAŁO - ODPOWIEDZIAŁA KAROLCIA - ALE MOŻE SIĘ STAĆ. ZEJDŹ ZARAZ NA PODWÓRZE. TRZEBA SIĘ POWAŻNIE ZASTANOWIĆ
A TEN PIOTR ZNÓW SWOJE:
- A NAD CZYM?
- JAK TO: NAD CZYM, JAK TO NAD CZYM? TY CHYBA JESZCZE ŚPISZ?! A KORALIK? - WYSZEPTAŁA KAROLCIA.
W TYM MOMENCIE PIOTR WRESZCIE ODZYSKAŁ PRZYTOMNOŚĆ I OŻYWIŁ SIĘ.
- AHA! NO, DOBRA, ZARAZ LECE. JESZCZE TYLKO WYŻŁOPIĘ MLEKO.
I WIDAĆ ŻŁOPAŁ SZYBKO,BO PO MAŁEJ CHWILI JUŻ BYŁ NA PODWÓRZU WYRAŹNIE ZANIEPOKOJONY.
- NI I CO? - ZAPYTAŁ ZDYSZANY, BO PĘDEM ZBIEGŁ ZE SCHODÓW.
- JAK TO: CO? MUSIMY SIĘ NARADZIĆ. MUSIMY SIĘ NARADZIĆ CO ZROBIMY Z KORALIKIEM.
- A CZY ON JUŻ ZROBIŁ SIĘ ZUPEŁNIE PRZEŹROCZYSTY? - ZANIEPOKOIŁ SIĘ PIOTR.
- TRZEBA PRZYZNAĆ, ŻE WCZORAJ PROSILIŚMY GO O MASĘ RZECZY. ALE NIE MOŻNA BYŁO INACZEJ.
- PEWNIE, ŻE NIE MOŻNA BYŁO INACZEJ - ZGODZIŁA SIĘ KAROLCIA.
- A TERAZ CHODZI MI O TO, ŻE TAK NAPRAWDĘ TO ZDAJE SIĘ, ŻE NIEBIESKOŚCI KORALIKA STARCZY TYLKO NA JEDNO ŻYCZENIE.
- DUŻE CZY MAŁE?
- MOŻE NAWET I NA TAKIE TROCHĘ WIĘKSZE. TYLKO ROZUMIESZ, JA SIĘ OKROPNIE BOJĘ ŻE JEŚLI TAK SIĘ ZDARZY, ŻE BĘDĘ TRZYMAŁA AKURAT KORALIK W RĘKU I POWIEM BYLE CO, TAK JAK NA PRZYKŁAD POWIEDZIAŁA CIOTKA AGATA Z TYMI CIASTKAMI, TO CO? TO ZMARNUJĘ ŻYCZENIE I JUŻ O NIC WIĘCEJ NIE BĘDĘ MOGŁA POPROSIĆ.
- NO PEWNIE - ZGODZIŁ SIĘ PIOTR. - PEWNIE, ŻE TO BYŁOBY SZKODA.
- ALE SAM TERAZ ROZUMIESZ, ŻE Z POWODU TEGO JEDNEGO JESZCZE ŻYCZENIA, JAKIE MOGĘ POWIEDZIEĆ KORALIKOWI, NIE POWINNAM POSTĘPOWAĆ LEKKOMYŚLNIE.
- OCZYWIŚCIE, ŻE NIE MOŻESZ! ALE POWIEDZ, CZY ON NAPRAWDĘ JUŻ JEST TAKI
BLADY?!
 -  JEST, JEST - WESTCHNĘŁA ZE SMUTKIEM WŁAŚCICIELKA BŁĘKITNEGO KORALIKA - JEST ZUPEŁNIE BLEDZIUTKI, BIEDACZEK.
I WIESZ, CZEGO MI ŻAL? - ŻE ON PRZEZ TAKIE MOJE JEDNO ŻYCZENIE JUŻ PRZESTANIE BYĆ WIDOCZNYM, WESOŁYM, BŁĘKITNYM KORALIKIEM, A STANIE SIĘ NIEWIDZIALNY. NO, A  POZA TYM, ŻE NIE WIADOMO, W CZYJE RĘCE POTEM SIĘ DOSTANIE!
- WOBEC TEGO MUSISZ DOBRZE SIĘ NAMYŚLIĆ I WYPOWIEDZIEĆ JAKIEŚ ŻYCZENIE, KTÓRE BYŁOBY BARDZO POTRZEBNE I WAŻNE.
- MYŚLAŁAM CO PRAWDA O PEWNEJ PRZEPIĘKNEJ LALCE - ZACZĘŁA NIEPEWNIE KAROLCIA, ALE WIDZĄC PEŁNE OBURZENIA I POGARDY SPOJRZENIE PIOTRA, ZARAZ SIĘ POPRAWIŁA: - NO, OCZYWIŚCIE, ŻE NIE MYŚLAŁAM O TYM POWAŻNIE. TO NIE JEST RZECZ, O KTÓRĄ PROSI SIĘ KORALIK, MÓJ DROGI. JA WIEM, ŻE MUSI BYĆ COŚ POWAŻNIEJSZEGO.
- NO PEWNIE. CZY NIE WIESZ O TYM, ŻE JEST OKROPNIE DUŻO LUDZI, KTÓRYM SĄ POTRZEBNE O WIELE WAŻNIEJSZE RZECZY NIŻ LALKI?
- WIEM - PRZYZNAŁA POKORNIE KAROLCIA - TOTEŻ DLATEGO CHCĘ Z TOBĄ SIĘ NARADZIĆ. JA WŁAŚCIWIE NAWET TAK BARDZO NIE CHCE TEJ LALKI. MOGĘ SIĘ BEZ NIEJ OBEJŚĆ. DAJĘ CI SŁOWO! TYLKO CO BY TU WYMYŚLIĆ?
- OJEJ! TEŻ MASZ ZMARTWIENIE! A CZY WIESZ, ŻE LESZEK, MOJA DROGA, CHCIAŁBY MIEĆ NA PRZYKŁAD ROWER? A NIE MOŻE MIEĆ, BO JEGO RODZICÓW NIE STAĆ NA KUPNO ROWERU. A ROWER JEST WAŻNIEJSZY NIŻ LALKA, SAMA CHYBA PRZYZNASZ.
- JEST - POWIEDZIAŁA BEZ WIELKIEGO PRZEKONANIA DZIEWCZYNKA.
- WŁAŚNIE! A TAKIM JEDNYM DZIECIOM, KTÓRE MIESZKAJĄ NIE W NASZYM BLOKU, TYLKO W SĄSIEDNIM, TO POTRZEBNE SĄ BUTY NA ZIMĘ.
CO TY NA TO?
- TO MOŻE JA POPROSZĘ O TE BUTY? - ZAOFIAROWAŁA KAROLCIA.
- IM SĄ POTRZEBNE BUTY, ALE JESZCZE INNYM POTRZEBNE SĄ NA PRZYKŁAD KSIĄŻKI. TEŻ WAŻNA RZECZ, CO?
- KIEDY KSIĄŻKI MOŻNA KUPIĆ? - NIEŚMIAŁO ZAUWAŻYŁA KAROLCIA.
- MOŻNA, MOŻNA. PEWNIE, ŻE MOŻNA, JAK SIĘ MA PIENIĄDZE. A ONI NIE MAJĄ.
- AHA!
- WIDZISZ! A ZNÓW AGASIA, MARZY O SKAKANCE.
A DOROTA MARZY BYĆ MOŻE O WROTKACH. ALBO O JESZCZE O CZYM INNYM. KAŻDY MA JAKIEŚ MARZENIA. NATURALNIE, ŻE JEDNE SĄ BARDZIEJ WAŻNE, A DRUGIE MNIEJ. ALBO DOROŚLI MOJA DROGA TEŻ MAJĄ SWOJE ZMARTWIENIA. WEŹ TAKĄ PANIĄ LEŚNIEWSKA Z TRZECIEGO. CIĄGLE JĘCZY, ŻE BOLĄ JĄ NOGI I RĘCE.
TAKI MA REUMATYZM. ONA NA PEWNO CHCIAŁABY BYĆ ZDROWA. POMYŚL, JAKBY SIĘ CIESZYŁA GDYBY TAK NAGLE WYZDROWIAŁA.
- A TY CO BYŚ CHCIAŁ PIOTREK? - SPYTAŁA KAROLCIA.
- JA? PIOTR ZASTANOWIŁ SIĘ PRZEZ CHWILĘ I ZARAZ POTEM POWIEDZIAŁ:                    - TY, TYLKO NIE ŚMIEJ SIĘ ZE MNIE, TO CI POWIEM. JA BYM TAK CHCIAŁ TU STAĆ NA PODWÓRKU I PATRZEĆ, CO BY TU SIĘ DZIAŁO, GDYBY TAK SPEŁNIŁO SIĘ ŻYCZENIE KAŻDEGO CZŁOWIEKA, KTÓRY TU MIESZKA. KAŻDEGO DZIECKA I KAŻDEGO DOROSŁEGO. TOBY BYŁO, CO?
- ACH! - WESTCHNĘŁA Z ZACHWYTEM KAROLCIA - TOBY BYŁO WSPANIAŁE. ALE CZEKAJ! DLACZEGO TAK BY NIE MIAŁO BYĆ? PRZECIEŻ TO TYLKO OD NAS ZALEŻY. JEDNA PROŚBA DO KORALICZKA.
- HM! JEDNA, ALE JUŻ OSTATNIA!
- NO TO CO! WŁAŚNIE NIECH TA OSTATNIA TAKA BĘDZIE. CO, PIOTR?
- PEWNIE, ŻE TO BYŁOBY NAJLEPSZE. CZY TYLKO KORALIK ZECHCE TO ZROBIĆ? TAK MASOWO! DLA WSZYSTKICH?!
- SŁUCHAJ, PRZECIEŻ TO NIC NIE SZKODZI SPRÓBOWAĆ. WIĘC ZARAZ SPRÓBUJĘ.
- NAPRAWDĘ?
- NO PEWNIE.
- I KAROLCIA PO RAZ OSTATNI POŁOŻYŁA NA DŁONI KORALIK I SZEPTEM WYPOWIEDZIAŁA ŻYCZENIE. A POTEM ZACISNĘŁA MOCNO PIĘŚĆ, TAK JAKBY JESZCZE CHCIAŁA GO CHOĆ NA TROCHĘ ZATRZYMAĆ !ZARAZ JEDNAK ZACZĘŁY SIĘ W CAŁYM DOMU DZIAĆ TAK DZIWNE I NIEOCZEKIWANE RZECZY, ŻE ZUPEŁNIE PRZESTAŁA WTEDY MYŚLEĆ O KORALIKU...."

FRAGMENT 3

"NA OSTATNIM ZEBRANIU MUSZKIETERÓW OMAWIALIŚMY SPRAWĘ ZŁODZIEJA ROWERÓW. W NASZYM OSIEDLU POJAWIŁ SIĘ ZŁODZIEJ. UKRADŁ JUŻ TRZY ROWERY; JEDEN GRUBEMU MAĆKOWI Z III KLASY, KTÓRY BYŁ JUŻ PO KOMUNII I MIAŁ ROWER GÓRSKI. TATA MÓWI, ŻE DAWNIEJ NA KOMUNIĘ DAWANO ZEGAREK;
BYŁ NAWET TAKI DOWCIP:
KTOŚ PYTA:
- KTÓRA GODZINA?
- NIE MAM ZEGARKA.
CO TY? U KOMUNII NIE BYŁEŚ?!
W ZESZŁYM ROKU JA TEŻ BYŁE U KOMUNII I DOSTAŁEM ROWER GÓRSKI, CO PRAWDA TROCHĘ WCZEŚNIEJ, BO MAMA MÓWI, ŻE NA KOMUNIĘ POWINNO SIĘ DOSTAWAĆ INNE PREZENTY, ALE TO TYLKO LEPIEJ, BO I TAK DOSTAŁEM FURĘ FAJNYCH PREZENTÓW. UWIELBIAM DOSTAWAĆ PREZENTY, A WY?
  JAK JUŻ MÓWIŁEM, JEDEN ROWER UKRADŁ MAĆKOWI, DRUGI - BMX - PIOTRKOWI Z NASZEJ KLASY, I JESZCZE TAKI MAŁY ROWEREK JEDNEMU MALUCHOWI Z SĄSIEDNIEGO BLOKU.
  ZACZĘLIŚMY SIĘ ZASTANAWIAĆ, JAK ZŁAPAĆ TEGO ZŁODZIEJA.
POSTANOWILIŚMY ZASTAWIĆ PUŁAPKĘ - CODZIENNIE KŁAŚĆ ROWER, NIBY PORZUCONY,  NA TRAWNIKU I OBSERWOWAĆ. PRZEZ KILKA DNI TAK ROBILIŚMY, ALE WRESZCIE ZNUDZIŁO SIĘ NAM LEŻEĆ ZA DRZEWEM I SIĘ GAPIĆ; NIC SIĘ NIE DZIAŁO. PEWNEGO DNIA NAGLE USŁYSZELIŚMY OKROPNY KRZYK: ZŁODZIEJ! ZŁODZIEJ! I ZOBACZYLIŚMY, ŻE ZA ODJEŻDŻAJĄCYM ROWEREM BIEGNIE JAKAŚ DZIEWCZYNKA; PŁACZE I KRZYCZY. WSIEDLIŚMY NA SWOJE ROWERY I PUŚCILIŚMY SIĘ W POGOŃ. BOBIK, JAK ZOBACZYŁ, ŻE TAK PĘDZIMY, ZACZĄŁ BIEC TAKŻE I GDYBY NIE ON, CHYBA NIE UDAŁOBY ZŁAPAĆ ZŁODZIEJA.
BOBIK DOGONIŁ GO, SCHWYCIŁ ZA NOGAWKĘ I ŚCIĄGNĄŁ Z ROWERU.
  TAMTEN PRZEWRÓCIŁ SIĘ, A WTEDY WSZYSCY GO DOPADLIŚMY.
BYŁ TO DUŻY I SILNY CHŁOPAK, CHYBA Z VII KLASY, I PEWNIE NIE DALIBYŚMY MU RADY, GDYBY NIE DOROŚLI, KTÓRZY NAM POMOGLI. ALE BOHATEREM DNIA ZOSTAŁ BOBIK. DZIEWCZYNKA JAK SIĘ PEWNIE DOMYŚLACIE, TO BYŁA MAGDA, BARDZO MU DZIĘKOWAŁA I ZAPROSIŁA NAS WSZYSTKICH, OCZYWIŚCIE Z BOBIKIEM, DO SWOJEGO DOMU, GDZIE POCZĘSTOWAŁA NAS PYSZNYMI CIASTKAMI. MAMA MAGDY TEŻ NAM BARDZO DZIĘKOWAŁA ZA POMOC I POCHWALIŁA ZA TAK SZYBKĄ REAKCJĘ. OD CZASU TAMTEJ PRZYGODY PRZYJAŹNIMY SIĘ Z MAGDĄ, A PO PEWNYM CZASIE PRZYJĘLIŚMY JĄ DO NASZEJ BANDY I TERAZ JUŻ WIECIE, SKĄD SIĘ WZIĘŁA ..."