CZY WIESZ, JAKA TO OPOWIEŚĆ?. SPRAWDŹ ZNAJOMOŚĆ PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK.

                                             CZY WIESZ, JAKA TO OPOWIEŚĆ?

                                SPRAWDŹ ZNAJOMOŚĆ PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK 

   

              DZISIAJ PRZYGOTOWAŁAM DLA WAS MINI SPRAWDZIAN ZE ZNAJOMOŚCI PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK PT."CZY WIESZ JAKA TO OPOWIEŚĆ?
     ZAMIEŚCIŁAM FRAGMENTY Z TRZECH KSIĄŻEK, A WASZYM ZADANIEM BĘDZIE ODGADNIĘCIE TYTUŁU KSIĄŻKI I AUTORA, Z KTÓREJ POCHODZI DANY TEKST. MYŚLĘ, ŻE PORADZICIE SOBIE DOSKONALE I WYKAŻECIE SIĘ DOBRĄ ZNAJOMOŚCIĄ PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK.
  ŻYCZĘ POWODZENIA!

FRAGMENT 1

   "SZŁA PRZEZ POLA I ŁĄKI I LASY, SYPIAŁA NA GOŁEJ ZIEMI.
W NOCY ŚNILI JEJ SIĘ BRACIA; ZNÓW BAWILI SIĘ RAZEM, BIEGALI PO PAŁACOWYCH OGRODACH I OGLĄDALI KSIĄŻKI Z OBRAZKAMI.
    W PRZEZROCZYSTEJ WODZIE LEŚNEGO JEZIORA ZOBACZYŁA SWOJE ODBICIE I AŻ SIĘ PRZERAZIŁA WIDOKIEM WŁASNEJ POCZERNIAŁEJ TWARZY. ROZEBRAŁA SIĘ I ZANURZYŁA W CHŁODNĄ TOŃ. A KIEDY WYSZŁA Z WODY, ZNÓW MIAŁA GŁADKĄ SKÓRĘ I BUJNE ZŁOCISTE WŁOSY.
  IDĄC PRZEZ LAS, SPOTKAŁA STARĄ KOBIETĘ Z KOSZEM JAGÓD. STARUSZKA POCZĘSTOWAŁA JĄ JAGODAMI, A ELIZA SPYTAŁA, CZY NIE WIDZIAŁA PRZYPADKIEM JEDENASTU KRÓLEWICZÓW.
 - NIE! - POWIEDZIAŁA STARUSZKA. - ALE WIDZIAŁAM WCZORAJ NA RZECE JEDENAŚCIE ŁABĘDZI W ZŁOTYCH KORONACH NA GŁOWACH!
  ELIZA POWĘDROWAŁA Z BIEGIEM RZEKI I WKRÓTCE WYSZŁA NA BRZEG MORZA. PUSTO TU BYŁO I BEZLUDNIE. 
TYLKO NA TRAWIE, PRZY SAMEJ LINII WODY, LEŻAŁO JEDENAŚCIE BIAŁYCH PIÓR. 
 WTEM ZOBACZYŁA, ŻE OD MORZA LECI W KIERUNKU LĄDU JEDENAŚCIE DZIKICH ŁABĘDZI W ZŁOTYCH KORONACH NA GŁOWACH. PTAKI USIADŁY NA ZIEMI I STAŁY TAK, BIJĄC BIAŁYMI SKRZYDŁAMI. W TEJ CHWILI SŁOŃCE ZASZŁO, A WTEDY Z PTAKÓW OPADŁY ŁABĘDZIE PIÓRA I OCZOM DZIEWCZYNY UKAZAŁO SIĘ JEDENASTU KRÓLEWICZÓW, JEJ BRACI. ELIZA SKOCZYŁA KU NIM Z OKRZYKIEM RADOŚCI, A ONI TEŻ POZNALI JĄ NATYCHMIAST I BARDZO SIĘ UCIESZYLI.
  ELIZA DOWIEDZIAŁA SIĘ, ŻE JEJ BRACIA OD WSCHODU DO ZACHODU SŁOŃCA LATAJĄ PO ŚWIECIE JAKO ŁABĘDZIE, A GDY SŁOŃCE CHOWA SIĘ ZA HORYZONT, ODZYSKUJĄ LUDZKĄ POSTAĆ. MIESZKALI PO DRUGIEJ STRONIE MORZA. 
 RAZ W ROKU ODWIEDZALI OJCZYZNĘ, BY ZOBACZYĆ RODZINNE STRONY. LECIELI WTEDY DWA DNI NAD WIELKIM MORZEM, NA KTÓRYM NIE MA ŻADNEJ WYSPY. W POŁOWIE DROGI WYSTAJE TYLKO SAMOTNA SKAŁA, NA KTÓREJ MOGĄ SIĘ POMIEŚCIĆ, STOJĄC JEDEN OBOK DRUGIEGO, GDY PO ZACHODZIE SŁOŃCA ODZYSKUJĄ LUDZKĄ POSTAĆ.
 - CZY JEST JAKIŚ SPOSÓB, ŻEBY ZDJĄĆ Z WAS CZAR? - SPYTAŁA ELIZA. ALE ONI NIE WIEDZIELI.
 - JUTRO ODLATUJEMY - POWIEDZIAŁ NAJSTARSZY BRAT 
 - ALE NIE ZOSTAWIMY CIE TUTAJ.
    PRZEZ CAŁĄ NOC PLETLI BRACIA SIATKĘ Z MOCNEGO SITOWIA. ELIZA POŁOŻYŁA SIĘ NA NIEJ, A KIEDY WZESZŁO SŁOŃCE, KRÓLEWICZE - ŁABĘDZIE CHWYCILI DZIOBAMI PLECIONKĘ I WZNIEŚLI SIĘ ZE ŚPIĄCĄ SIOSTRĄ POD CHMURY. 
     LOT ICH BYŁ WOLNIEJSZY NIŻ ZWYKLE, BO NIEŚLI ELIZĘ.
PRZED WIECZOREM ROZPĘTAŁA SIĘ BURZA, NIEBO RAZ PO RAZ ROZDZIERAŁY BŁYSKAWICE. NAGLE ŁABĘDZIE ZACZĘŁY SZYBKO ZNIŻAĆ SIĘ I ELIZA MYŚLAŁA, ŻE SPADAJĄ. SŁOŃCE ZANURZYŁO JUŻ DO POŁOWY SWĄ ZŁOCISTĄ TARCZĘ W MORZU, GDY UKAZAŁA SIĘ STERCZĄCA Z WODY SKAŁA. LEDWIE BRACIA ZDĄŻYLI DOTKNĄĆ JEJ STOPĄ, DZIENNA GWIAZDA ZNIKNĘŁA POD WODĄ.
   GDY NASTAŁ ŚWIT, POWIETRZE BYŁO CZYSTE I CICHE. BRACIA ZNÓW PRZYBRALI ŁABĘDZIĄ POSTAĆ I NIOSĄC W DZIOBACH PLECIONKĘ Z ELIZĄ, WZLECIELI W GÓRĘ. 
    POD WIECZÓR DOTARLI DO CELU. KRAINA, KTÓRĄ UJRZAŁA ELIZA, BYŁA NAPRAWDĘ PIĘKNA. WYNIOSŁE WZGÓRZA PORASTAŁY CEDROWE LASY, A PO DOLINACH ROZSYPANE BYŁY WŚRÓD ŁĄK WSIE BOGATE I MIASTA LUDNE. BRACIA URZĄDZILI JEJ SYPIALNIE W OBSZERNEJ LEŚNEJ GROCIE.
 - ŚPIJ DOBRZE, SIOSTRZYCZKO - POWIEDZIELI.
WE ŚNIE ELIZA UJRZAŁA TĘ SAMĄ STARUSZKĘ, KTÓRĄ SPOTKAŁA W LESIE.
 - MOŻESZ ZDJĄĆ CZAR Z BRACI - POWIEDZIAŁA STARUSZKA - JEŚLI STARCZY CI WYTRWAŁOŚCI I ODWAGI. WOKÓŁ GROTY ROSNĄ POKRZYWY. MUSISZ JE ZERWAĆ GOŁYMI RĘKAMI, POGNIEŚĆ BOSYMI NOGAMI, AŻ OTRZYMASZ WŁÓKNA, Z KTÓRYCH UPLECIESZ JEDENAŚCIE KOSZULEK RYCERSKICH Z DŁUGIMI RĘKAWAMI. GDY NARZUCISZ JE NA ŁABĘDZIE, CZAR PRYŚNIE. MOŻESZ UŻYĆ TYLKO POKRZYW, KTÓRE ROSNĄ WOKÓŁ GROTY. I JESZCZE JEDNO: MASZ BYĆ NIEMA AŻ SKOŃCZYSZ SWOJĄ PRACĘ. PIERWSZE SŁOWO, JAKIE WYPOWIESZ, PRZESZYJE ŚMIERTELNYM CIOSEM SERCA TWOICH BRACI.
  KIEDY BRACIA WRÓCILI ZE SWEJ DZIENNEJ WĘDRÓWKI, ZASTALI SIOSTRĘ NIEMĄ NAD DZIWNĄ ROBOTĄ. MYŚLELI Z POCZĄTKU, ŻE TO JAKIŚ NOWY CZAR MACOCHY, ALE GDY ZOBACZYLI POKRYTE PĘCHERZAMI RĘCE I STOPY ELIZY, POJĘLI, ŻE TO DLA NICH SIOSTRA ZNOSI TEN BÓL.
  MIJAŁ DZIEŃ ZA DNIEM. DWIE KOSZULKI BYŁY GOTOWE, GDY ELIZA USŁYSZAŁA GRANIE ROGU I SZCZEKANIE PSÓW. SCHRONIŁA SIĘ W PIECZARZE, ALE PSY JĄ WYTROPIŁY I WKRÓTCE PRZED GROTĄ STANĘŁA GROMADA MYŚLIWYCH. A BYŁ WŚRÓD NICH MŁODY WŁADCA KRAJU, DO KTÓREGO LOS ZAPROWADZIŁ JEDENASTU BRACI I ICH SIOSTRĘ.
 UJRZAWSZY ELIZĘ, KRÓL NATYCHMIAST JĄ POKOCHAŁ. 
 - SKĄD SIĘ TU WZIĘŁAŚ, ŚLICZNA PANIENKO? - ZAPYTAŁ.
 - ZABIORĘ CIĘ DO MOJEGO PAŁACU, SKROŃ TWĄ UWIEŃCZĘ KORONĄ I BĘDZIEMY RAZEM PANOWALI NAD TĄ PIĘKNĄ KRAINĄ.
   ELIZA POTRZĄSNĘŁA GŁOWĄ, ALE WŁADCA WZIĄŁ ŁZY W JEJ OCZACH ZA ŁZY SZCZĘŚCIA, ONA ZAŚ NIE MOGŁA PRZEMÓWIĆ.
  KRÓL ZAWIÓZŁ ELIZĘ DO STOLICY I ZAPROWADZIŁ DO PIĘKNEGO PAŁACU, ALE ONA WCIĄŻ BYŁA BARDZO SMUTNA, BO MYŚLAŁA O SWOICH BRACIACH.....
   ... LECZ W TEJ CHWILI PRZYLECIAŁO JEDENAŚCIE BIAŁYCH ŁABĘDZI. OBSIADŁY ONE WÓZ I BIŁY SKRZYDŁAMI, BRONIĄC DOSTĘPU DO ELIZY. LUD COFNĄŁ SIĘ PRZERAŻONY.
 - OTO ZNAK BOŻY! ONA JEST NIEWINNA! - SZEPTALI NIEKTÓRZY.
 JUŻ KAT BRAŁ KRÓLOWĄ ZA RĘKĘ, GDY ONA RZUCIŁA NA ŁABĘDZIE JEDENAŚCIE KOSZULEK. I OTO PRZED ZDUMIONYMI OCZYMA TŁUMU STANĘŁO JEDENASTU KRÓLEWICZÓW; TYLKO NAJMŁODSZY MIAŁ ZAMIAST DŁONI ŁABĘDZIE PIÓRA, BO ELIZA NIE ZDĄŻYŁA SKOŃCZYĆ RĘKAWA JEGO KOSZULKI.
 - JESTEM NIEWINNA SZEPNĘŁA ELIZA I OSUNĘŁA SIĘ W RAMIONA BRACI.
 - NASZA SIOSTRA JE NIEWINNA! - ZAWOŁAŁ NAJSTARSZY BRAT.
  POTEM ZACZĄŁ OPOWIEŚĆ  O DZIWNYCH LOSACH JEDENASTU KRÓLEWICZÓW I ICH SIOSTRZYCZKI. KIEDY ZAŚ MÓWIŁ, GAŁĘZIE, Z KTÓRYCH UŁOŻONO STOS, ZAKWITŁY CZERWONYMI RÓŻAMI,A NA SAMEJ GÓRZE BŁYSZCZAŁ BIAŁY KWIAT. KRÓL GO ZERWAŁ I POŁOŻYŁ NA PIERSI ELIZY, A TA ZBUDZIŁA SIĘ Z OMDLENIA. POTEM WSZYSCY RUSZYLI RADOSNYM POCHODEM DO KRÓLEWSKIEGO PAŁACU." 

FRAGMENT 2

" ZNOWU TO SAMO. KIEDY PO CIĘŻKIM, DŁUGIM I OKROPNYM TYGODNIU MIAŁ ZRZUCIĆ SWE STERANE KOŚCI NA WIELKI CZARNY FOTEL I OGLĄDAĆ RAPERA ORAZ JATKĘ ZDRAPKĘ, JAKIMŚ NIEWIADOMYM SPOSOBEM DOSKONAŁY DAMIANEK ZAWSZE WPAKOWAŁ SIĘ PIERWSZY. TO BARDZO NIESPRAWIEDLIWE.
  W DOMU KAROLKA PANOWAŁA ZASADA, ŻE TEN, KTO ZASIADAŁ W CZARNYM FOTELU, DECYDOWAŁ, CO SIĘ OGLĄDA W TELEWIZJI. A TERAZ SIEDZIAŁ TAM DAMIANEK, ŚMIAŁ SIĘ I WYŚPIEWYWAŁ RAZEM Z WOJTASKIEM  GŁUPTASKIEM, OBRZYDLIWYM ŚPIEWAJĄCYM KOZŁEM, KTÓRY MYŚLAŁ O SOBIE, ŻE BYŁ ŚWIETNYM KLAUNEM.
  RODZICE KAROLKA BYLI TAK SKĄPI I OKROPNI, ŻE W CAŁYM WIELKIM DOMU MIELI TYLKO JEDEN JEDYNY MALUTKI TELEWIZOREK. TAKI MALEŃKI, ŻE PRAKTYCZNIE KAROLEK POWINIEN OGLĄDAĆ GO PRZEZ LUPĘ. I TAK STRASZNIE STARY, ŻE TRZEBA BYŁO GO KOPNĄĆ, ŻEBY DZIAŁAŁ. WSZYSCY INNI, KTÓRYCH ZNAŁ, MIELI MASĘ TELEWIZORÓW. ORDYNARNY OLO DLA SAMEGO SIEBIE MIAŁ ICH AŻ PIĘĆ I TO OGROMNYCH. PRZYNAJMNIEJ TAK MÓWIŁ. 
   STANOWCZO ZA CZĘSTO DWA ŚWIETNE PROGRAMY POKAZYWALI W TYM SAMYM CZASIE. JAK KAROLEK MIAŁ WYBRAĆ MIĘDZY MAKSIEM MUTANTEM A GLADIATOREM TERMINATOREM? CZY ŻYCIE NIE BYŁOBY PIĘKNE, GDYBY MÓGŁ MIEĆ WŁĄCZONE JEDNOCZEŚNIE DWA TELEWIZORY?
    CO GORSZA, MAMA, TATA I DAMIANEK MIELI SWOJE OBLEŚNE PROGRAMY, KTÓRE ONI CHCIELI OGLĄDAĆ. MAMA I TATA UWIELBIALI OGLĄDAĆ WIADOMOŚCI, FILMY DOKUMENTALNE, OPERĘ. DOSKONAŁY DAMIANEK  - FILMY PRZYRODNICZE. I OBRZYDLIWE PROGRAMY DLA DZIDZIUSIÓW TYPU TERESKA I TAŃCZĄCE TULIPANKI. W JAKI SPOSÓB TRAFIŁ DO TAK OKROPNEJ RODZINY? KIEDY NARESZCIE JEGO PRAWDZIWI RODZICE, CZYLI KRÓL I KRÓLOWA, PRZYJDĄ PO NIEGO I ZABIORĄ GO DO PAŁACU, GDZIE BĘDZIE MÓGŁ OGLĄDAĆ, CO TYLKO ZECHCE, PRZEZ CAŁY DZIEŃ?
  GDY DOROŚNIE I ZOSTANIE KRÓLEM KAROLEM KOSZMARNYM, W KAŻDYM POKOJU BĘDZIE MIAŁ PO TRZY TELEWIZORY, ŁĄCZNIE Z ŁAZIENKAMI.
   JEDNAK DO TEGO SZCZĘŚLIWEGO DNIA MUSIAŁ TKWIĆ W DOMU I WALCZYĆ Z DAMIANKIEM. MÓGŁ OCZYWIŚCIE SPĘDZIĆ POPOŁUDNIE NA OGLĄDANIU WOJTASKA GŁUPTASKA, ŚNIADANKA ŚLICZNOTEK I ŚLIMACZKA. LUB...
  KAROLEK SKOCZYŁ I WYRWAŁ DAMIANKOWI PILOTA. KLIK!
 - ODDAWAJ - SYKNĄŁ DAMIANEK.
 - NIE - POWIEDZIAŁ KAROLEK.
- ALE JA SIEDZĘ NA FOTELU - ROZPŁAKAŁ SIĘ DAMIANEK.
 - CZYŻBY? - SPYTAŁ KAROLEK, MACHAJĄC MU PILOTEM PRZED OCZAMI. 
 - JEŚLI CHCESZ MIEĆ PILOTA, MUSISZ PODEJŚĆ DO MNIE I GO SOBIE WZIĄĆ.
  DAMIANEK ZAWAHAŁ SIĘ. KAROLEK DALEJ MACHAŁ PILOTEM POZA ZASIĘGIEM JEGO RĄK. DOSKONAŁY DAMIANEK ZSUNĄŁ SIĘ Z CZARNEGO FOTELA I SPRÓBOWAŁ CHWYCIĆ PILOTA. KAROLEK ZANURKOWAŁ, WYKONAŁ GWAŁTOWNY SKRĘT I WSKOCZYŁ NA PUSTY FOTEL.
  - MAMO - WRZASNĄŁ DAMIANEK. - KAROLEK ZABRAŁ PILOTA!
 - WCALE NIE!
 - WCALE TAK.
 -WCALE NIE, FAJDU MAJTY.
 - NIE PRZEZYWAJ MNIE - WRZASNĄŁ DAMIANEK.
- TO KAROLEK PRZESZKADZA MNIE, ZEPCHNĄŁ MNIE Z FOTELA.
 - KŁAMCA - SAM SPADŁEŚ.
MAMA WPADŁA I ZABRAŁA PILOTA.
KLIK! EKRAN ZROBIŁ SIĘ CZARNY
 - MAM DOSYĆ WASZYCH KŁÓTNI O PILOTA - KRZYKNĘŁA MAMA. - KONIEC Z TELEWIZJĄ OD DZIŚ!
 CO?
ŻE JAK?
- ALE ... ALE ... - POWIEDZIAŁ DOSKONAŁY DAMIANEK.
- ALE ... ALE... - POWIEDZIAŁ KAROLEK.
 - ŻADNYCH ALE - POWIEDZIAŁA MAMA.
 - TO NIESPRAWIEDLIWE! - KRZYKNĘLI RAZEM KAROLEK I DAMIANEK.
 MUSIAŁ ZNALEŹĆ SPOSÓB, BY ZAWSZE OGLĄDAĆ TAKI PROGRAM, JAKI ON CHCE. MUSI I KONIEC. BĘDZIE MUSIAŁ WSTAWAĆ O ŚWICIE. NIE MA INNEJ RADY.
 CHYBA ŻE...
    I NAGLE WPADŁ NA CUDOWNY, GENIALNY POMYSŁ. JAKIM GŁUPCEM BYŁEM DO TEJ PORY. TE WSZYSTKIE MIESIĄCE, KIEDY STRACIŁ SWOJE NAJUKOCHAŃSZE PROGRAMY... JUŻ NIGDY PRZENIGDY.
  BYŁ ŚRODEK NICY. KAROLEK PRZEMKNĄŁ SIĘ SCHODAMI NA DÓŁ NAJCISZEJ JAK POTRAFIŁ I WKRADŁ SIĘ DO SALONU, ZAMYKAJĄC ZA SOBĄ DRZWI. TAM STAŁ SOBIE W KĄCIE TELEWIZOR I CICHUTKO GDERAŁ.
 - DLACZEGO NIKT MNIE NIE OGLĄDA? - JĘCZAŁ. - CHODŹ DO MNIE, KAROLKU.
 ALE KAROLEK NIE OD RAZU POSŁUCHAŁ. MIAŁ COŚ ZNACZNIE WAŻNIEJSZEGO DO ZROBIENIA.
  PODSZEDŁ DO WIELKIEGO CZARNEGO FOTELA I SZUKAŁ CZEGOŚ PO OMACKU.
OCH, GDZIE JEST PILOT? AHA! JEST. JAK ZWYKLE WPADŁ MIĘDZY OPARCIE A PODUSZKĘ. KAROLEK MIAŁ GO JUŻ W RĘCE. BŁYSKAWICZNIE PRZEŁĄCZYŁ NA KANAŁ Z RAPEREM SAPEREM, TYGRYSAMI TALENTU . NASTĘPNIE NA PALCACH PODSZEDŁ DO SZAFKI Z ZABAWKAMI I SCHOWAŁ  PILOTA GŁĘBOKO W WIADERKU NA KLOCKI, KTÓRYMI DAWNO NIKT SIĘ NIE BAWIŁ.
HI, HI, POMYŚLAŁ. PO CO MIAŁBYM WSTAWAĆ, ŻEBY ZAJĄĆ CZARNY FOTEL NA CAŁE GODZINY PRZED ULUBIONYMI PROGRAMAMI, SKORO MOŻNA SIĘ DO WOLI WYLEGIWAĆ, BEZ POŚPIECHU ZEJŚĆ NA DÓŁ, KIEDY POCZUJE NA TO OCHOTĘ I BYĆ PANEM TELEWIZORA?
  KTOKOLWIEK SIEDZIAŁ W CZARNYM FOTELU, MÓGŁ SOBIE RZĄDZIĆ TELEWIZOREM.LECZ BEZ PILOTA NIKT NICZEGO NIE OGLĄDNIE..."

FRAGMENT 3

   "DAWNO, DAWNO TEMU, KIEDY W NADWIŚLAŃSKICH BORACH PEŁNI BYŁO JESZCZE DZIKIEGO ZWIERZA, A W WODACH PŁYWAŁO MNÓSTWO RYB, ŻYŁ SOBIE MŁODY RYBAK IMIENIEM SZYMON.
  MŁODY MĘŻCZYZNA ZMĘCZONY WRÓCIŁ Z POŁOWU. ACH, JAK LUBIŁ TEN WIECZORNY CHŁÓD, ZAPACH RZEKI I WOŃ SKOSZONEJ TRAWY! ODPOCZYWAŁ WTEDY W SAMOTNOŚCI PO CIĘŻKIM DNIU PRACY I DUMAŁ NAD SWOIM LOSEM.
  NAGLE, ZUPEŁNIE NIESPODZIEWANIE, USŁYSZAŁ JAKIŚ PRZECUDNY GŁOS! ŚPIEWANIE BYŁO TAK PIĘKNE, ŻE SZYMON NIE MÓGŁ SIĘ OCKNĄĆ. MELODIA PRZENIOSŁA RYBAKA GDZIEŚ DALEKO, W KRAINĘ MARZEŃ I PRAGNIEŃ. ACH, JAK CZUŁ SIĘ WTEDY SZCZĘŚLIWY, JAK BARDZO PODOBAŁ MU SIĘ ŚWIAT, NA KTÓRYM ŻYŁ! KIEDY PIEŚŃ SIĘ SKOŃCZYŁA, RYBAK DŁUGO NIE POTRAFIŁ ZAPOMNIEĆ GŁOSU, KTÓRY SŁYSZAŁ. GDY NADESZŁA NOC, SZYMON UDAŁ SIĘ NA SPOCZYNEK. W NOCY ZE SNU WYRWAŁA GO TA SAMA PIĘKNA MELODIA. 
SZYMON ZERWAŁ SIĘ Z ŁÓŻKA I POBIEGŁ W KIERUNKU WISŁY. RANKIEM JEGO BRAT MATEUSZ I INNI RYBACY ZNALEŹLI GO ŚPIĄCEGO W ŁODZI ZACUMOWANEJ PRZY WIŚLANYM BRZEGU.
  SZYMON OPOWIEDZIAŁ BRATU O CUDOWNYM GŁOSIE, KTÓRY DOBIEGA ZNAD WISŁY, A TEN WNET POSTANOWIŁ SOBIE, ŻE TEŻ MUSI POSŁUCHAĆ TEGO NIEZWYKŁEGO ŚPIEWU.
   JAK POSTANOWIŁ, TAK TEŻ ZROBIŁ I JUŻ KOLEJNEGO WIECZORU POSZEDŁ NAD BRZEG RZEKI, ABY POSŁUCHAĆ GŁOSU, O KTÓRYM OPOWIADAŁ MU SZYMON. KIEDY MATEUSZ BYŁ JUŻ ZREZYGNOWANY I STRACIŁ WSZELKĄ NADZIEJĘ NA TO, ŻE USŁYSZY GŁOS, PRZEPIĘKNA MELODIA DOBIEGŁA GO Z ODDALI. UJRZAŁ TEŻ PIĘKNĄ DZIEWCZYNĘ, KTÓRA TAK CUDNIE ŚPIEWA.
  KIEDY JEDNAK SZYMON PRZYJRZAŁ JEJ SIĘ BLIŻEJ, DOSTRZEGŁ, ŻE PRZEPIĘKNA DZIEWCZYNA, ZAMIAST NÓG MA OGON POKRYTY RYBIĄ ŁUSKĄ.
  TO BYŁA SYRENA! MATEUSZ POMYŚLAŁ, ŻE GDYBY UDAŁO MU SIĘ JĄ POCHWYCIĆ, BYŁBY NAJBOGATSZYM CZŁOWIEKIEM BODAJ NA CAŁE ZIEMI! ZANIÓSŁBY JĄ KSIĘCIU NA ZAMEK I NA PEWNO DOSTAŁBY OD NIEGO MNÓSTWO PIENIĘDZY. ACH, GDYBY TYLKO MÓGŁ JĄ SCHWYTAĆ! SYRENA BYŁA TAK NIEZWYKLE PIĘKNA, ŻE MĘŻCZYZNA PRZEZ CHWILĘ STAŁ, ONIEMIAŁY JEJ WIDOKIEM.
  KOLEJNEGO DNIA PRZYSZEDŁ W TO SAMO MIEJSCE I ZABRAŁ ZE SOBĄ NAJGRUBSZĄ RYBACKĄ SIEĆ, JAKĄ POSIADAŁ. MATEUSZ ZACZAIŁ SIĘ W ZAROŚLACH I GDY TYLKO SYRENKA WYNURZYŁA SIĘ Z WODY I ZACZĘŁA ŚPIEWAĆ, RZUCIŁ SIĘ NA NIĄ I SKRĘPOWAŁ LINĄ. SYRENKA BŁAGAŁ CHCIWEGO RYBAKA, ABY TEN DAROWAŁ JEJ WOLNOŚĆ, JEDNAK ON POZOSTAŁ NIEWZRUSZONY. MATEUSZ ZARZUCIŁ SOBIE SIEĆ Z SYRENKĄ NA RAMIĘ I PODĄŻYŁ W KIERUNKU DOMU. POŁOŻYŁ JĄ W STAJNI I ZACZĄŁ PRZYGOTOWYWAĆ KONIE DO WYJAZDU NA ZAMEK KSIĘCIA. JEDNAK ZMĘCZONY DNIEM, USIADŁ NA CHWILĘ NA ŁAWECZCE PRZED DOMEM I NAWET NIE WIEDZIAŁ, KIEDY ZASNĄŁ.
  W TEJ SAMEJ CHWILI, W DRUGIEJ CZĘŚCI WSI, OBUDZIŁ SIĘ SZYMON. GNANY JAKĄŚ NIEZWYKŁĄ MOCĄ, CO SIŁ W NOGACH POŚPIESZYŁ DO DOMU BRATA.
  W STAJNI NA WIĄZCE SIANA, UJRZAŁ ZALANĄ ŁZAMI, ZWIĄZANĄ SIECIĄ RYBACKĄ, DRŻĄCĄ ZE STRACHU I Z PRZERAŻENIA SYRENKĘ. NIE NAMYŚLAJĄC SIĘ ZBYT DŁUGO, WZIĄŁ JĄ ZA RĘCE I ZANIÓSŁ DO WISŁY.
  - CHCIAŁAM CIESZYĆ WAS MĄ PIEŚNIĄ, ROZWESELAĆ W POCIE, CIERPIENIU, TRUDZIE I ZNOJU, A WY ZNIEWOLILIŚCIE MNIE I ZABRALIŚCIE ŻYCIE PIEŚNI. 
NIGDY WIĘCEJ JUŻ MNIE NIE USŁYSZYCIE - RZEKŁA SYRENKA, PO CZYM ZNIKNĘŁA W WODNYCH ODMĘTACH.
 NA TĘ CHWILĘ PRZYBIEGŁ TEŻ MATEUSZ:
 - CO NAJLEPSZEGO UCZYNIŁEŚ? MOGLIŚMY BYĆ NAJBOGATSI ZE WSI! - KRZYCZAŁ DO BRATA.
 - JA?! CO TY ZROBIŁEŚ? ZNISZCZYŁEŚ NASZE WYTCHNIENIE, NASZĄ RADOŚĆ! JAK MOGŁEŚ OKAZAĆ SIĘ TAK CHCIWY I PODŁY! CO NAM TERAZ POZOSTAŁO?! - ODPOWIEDZIAŁ BRATU SZYMON.
  OBAJ BRACIA ZASMUCENI, WRÓCILI DO SWYCH DOMOSTW. PO PEWNYM CZASIE PRAWIE JUŻ ZAPOMNIELI O NIEZWYKŁEJ HISTORII, KTÓRA SIĘ IM PRZYDARZYŁA. TYLKO LUDZIE ZE WSI PRZEZ KILKA KOLEJNYCH DNI ZE ZDZIWIENIEM ZAUWAŻYLI, ŻE MATEUSZ CODZIENNIE RANO WYCHODZI DO MIEJSCA, GDZIE POTOK WPADA DO WISŁY, A WRACA STAMTĄD DOPIERO PÓŹNYM WIECZOREM. PO PEWNYM CZASIE MATEUSZ ZAPROWADZIŁ W TO MIEJSCE SWOJEGO BRATA SZYMONA. JEGO OCZOM UKAZAŁA SIĘ RZEŹBA PRZEPIĘKNEJ SYRENY WYKUTA W KAMIENIU.
 - TO NA CZEŚĆ TEJ, KTÓRA CHCIAŁA DAĆ NAM NADZIEJĘ I RADOŚĆ. TERAZ JUŻ NIKT NIE ZAPOMNI NIEZWYKŁEJ SYRENY O CZAROWNYM GŁOSIE - RZEKŁ MATEUSZ.
  KILKA WIEKÓW PÓŹNIEJ, W MIEJSCU, GDZIE ROZCIĄGAŁA SIĘ RYBACKA OSADA, POWSTAŁO WIELKIE, PIĘKNE MIASTO - DZISIEJSZA STOLICA POLSKI - WARSZAWA. MIMO, ŻE OD TEGO CZASU UPŁYNĘŁY JUŻ SETKI LAT, SYRENA, KTÓRĄ MATEUSZ WYRZEŹBIŁ W KAMIENIU, NADAL WIDNIEJE W HERBIE WARSZAWY, A JEJ POSĄG BLISKI JEST SERCU KAŻDEGO POLAKA."