CZY WIESZ, JAKA TO OPOWIEŚĆ?. SPRAWDŹ ZNAJOMOŚĆ PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK.
CZY WIESZ, JAKA TO OPOWIEŚĆ?
SPRAWDŹ ZNAJOMOŚĆ PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK.
SPRAWDŹ ZNAJOMOŚĆ PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK.
DZISIAJ PRZYGOTOWAŁAM DLA WAS MINI SPRAWDZIAN ZE ZNAJOMOŚCI PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK PT. "CZY WIESZ, JAKA TO OPOWIEŚĆ?"
ZAMIEŚCIŁAM FRAGMENTY Z TRZECH KSIĄŻEK, A WASZYM ZADANIEM BĘDZIE ODGADNIĘCIE TYTUŁU KSIĄŻKI I AUTORA, Z KTÓREJ POCHODZI DANY TEKST. MYŚLĘ, ŻE PORADZICIE SOBIE DOSKONALE I WYKAŻECIE SIĘ DOBRĄ ZNAJOMOŚCIĄ PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK.
ŻYCZĘ POWODZENIA!
ZAMIEŚCIŁAM FRAGMENTY Z TRZECH KSIĄŻEK, A WASZYM ZADANIEM BĘDZIE ODGADNIĘCIE TYTUŁU KSIĄŻKI I AUTORA, Z KTÓREJ POCHODZI DANY TEKST. MYŚLĘ, ŻE PORADZICIE SOBIE DOSKONALE I WYKAŻECIE SIĘ DOBRĄ ZNAJOMOŚCIĄ PRZECZYTANYCH KSIĄŻEK.
ŻYCZĘ POWODZENIA!
FRAGMENT 1
" PO DRUGIEJ STRONIE ULICY, NIECO W LEWO OD NASZEJ FURTKI, STAŁ DOMEK W OGRODZIE. NIE BYŁ ANI BRZYDKI, ANI ŁADNY. JAK TO SIĘ DZIAŁO, ŻE PRAWIE ZAWSZE STAŁ ON PUSTKAMI - TRUDNO BYŁO DOCIEC.
TAK SIĘ JAKOŚ DZIWNIE SKŁADAŁO, ŻE KTO TYLKO ZAMIESZKAŁ W TYM DOMKU, NAJWYŻEJ PO PÓŁ ROKU WYNOSIŁ SIĘ Z NASZEGO MIASTECZKA.
JEDYNYM STAŁYM LOKATOREM ZAWSZE OPUSTOSZAŁEGO DOMU BYŁ PAN POPIOŁEK. LISTONOSZ. ZAJMOWAŁ ON DWA MACIUPEŃKIE POKOIKI, BYŁ WDOWCEM I MIAŁ DWIE CÓRKI, BLIŹNIACZKI. ZOSIE I WISIĘ.
DZIEWCZYNKI BYŁY TAK PODOBNE DO SIEBIE, ŻE JA ODRÓŻNIAŁEM JE TYLKO PO KOLORZE WSTĄŻEK,JAKIE NOSIŁY W CIENKICH WARKOCZYKACH.
OBYDWIE PRZYPOMINAŁY MAŁE KOCIAKI O POPIELATEJ SIERŚCI, ODZYWAŁY SIĘ RZADKO, A ZAWSZE RAZEM, BYŁY POWAŻNE, UROCZYSTE I NA CZERWONEJ WSTĄŻCE WODZIŁY PO ULICACH CZARNĄ OWIECZKĘ, KTÓRĄ NAZYWAŁY PEREŁKĄ.
PEREŁKA MAŁYCH POPIOŁECZEK TO MIAŁ BYĆ CUD MĄDROŚCI I PRZYWIĄZANIA. TAK PRZYNAJMNIEJ ZGODNIE ZAPEWNIAŁY OBYDWIE SIOSTRY.
MUSZĘ PRZYZNAĆ, ŻE CZARNA OWCA CHODZIŁA ZA DZIEWCZYNKAMI KRO W KROK I POBEKIWAŁA, GDY SIĘ NA NIĄ WOŁAŁO PO IMIENIU. POZA TYM BYŁA OWCĄ I TYLKO OWCĄ. A JEJ OCZY SPOGLĄDAŁY NA ŚWIAT OSPALE I ŁZAWO.
I TO TAK MI SIĘ PRZYNAJMNIEJ ZDAJE, NAJBARDZIEJ SIĘ MAŁYM POPIOŁKOM U ICH OWIECZKI PODOBAŁO.
- TAKA JEST CICHA! - ZACHWYCAŁA SIĘ ZOSIA.
- I TAKA ŁADNA! - DOPOWIADAŁA NATYCHMIAST WISIA.
ANO, DOBRZE! POPIOŁKI I ICH CICHA OWIECZKA KOCHAŁY SIĘ BARDZO, CZEGÓŻ WIĘCEJ POTRZEBA?
PRZEZ JAKIŚ CZAS DZIEWCZYNKI NIE POKAZYWAŁY SIĘ ZE SWOJĄ PEREŁKĄ NA ULICY. PODOBNO OWIECZKA BYŁA CHORA. AŻ TU NAGLE PEWNEGO POPOŁUDNIA POPIOŁKI WPADAJĄ DO MOJEGO OGRÓDKA. BUZIE ZAPŁAKANE, OCZY PEŁNE ŁEZ, A BRODY TAK IM SIĘ TRZĘSĄ, ŻE SŁOWA POWIEDZIEĆ NIE MOGĄ.
- CO SIĘ WAM STAŁO? - PYTAM
- ACH! - JĘKNĘŁA WISIA.
- TAKIE NIESZCZĘŚCIE! - ZAWTÓROWAŁA JEJ ZOSIA.
I OBIE W BEK! USPOKAJAM JE, JAK UMIEM. DAŁEM PO KARMELKU. NIC. DAŁEM PO DRUGIM - NIE POMAGA.
DOPIERO PRZY WIŚNIOWYCH KONFITURACH DOWIEDZIAŁEM SIĘ COŚ NIECOŚ. PEREŁKA NIE ŻYŁA.
- HA, MOJE DZIEWUSZKI! - POWIADAM. - NO TO JUŻ NIC PORADZIĆ NIE MOŻNA!
- A CO BĘDZIE Z METKĄ? - PYTA MNIE WISIA I ZNÓW W PŁACZ.
- TAK, CO BĘDZIE Z METKĄ? - POWTARZA ZOSIA PRZEZ ŁZY.
- JAKĄ ZNÓW METKA? - DZIWIĘ SIĘ, BO O ŻADNEJ METCE NIE SŁYSZAŁEM JAKO ŻYWO.
OKAZAŁO SIĘ, ŻE PEREŁKA MIAŁA CÓRKĘ, ŻE TĘ CÓRKĘ, TAK CZARNĄ JAK I JEJ MATKA, DZIEWUSZKI NAZYWAŁY JUŻ METKĄ, ŻE TO WŁAŚNIE METKA MA DOPIERO TRZY DNI, O KARMIENIU JEJ SMOCZKIEM NIE MA MOWY I ŻE WOBEC TEGO JEST PRAWIE JAKBY JUŻ BYŁO PO METCE!
MYŚLĘ, CO BY TU PORADZIĆ MAŁYM, SPŁAKANYM POPIOŁECZKOM.
NAGLE PRZYPOMNIAŁA MI SIĘWIERNA.
POWIADAM WIEC:
- DAWAJCIE SWOJĄ SIEROTKĘ! WIERNA JEST POCZCIWA, ZACNA PSINA!
WŁAŚNIE KARMI SYNA! MOŻE WASZĄ METKĘ PRZYJMIE DO SWOJEJ RODZINY.
SPRÓBUJEMY!
MAŁE POPIOŁKI POSTAWIŁY NA MNIE ZDUMIONE OCZY.
- NASZA METKA Z PSAMI? - ZDZIWIŁA SIĘ WISIA URAŻONA.
- W PSIEJ BUDZIE? - POWTÓRZYŁA ZOSIA I WZRUSZYŁA RAMIONAMI.
- ALBO W PSIEJ BUDZIE, ALBO NIC WAM PORADZIĆ NIE MOGĘ - UCINAM KRÓTKO. - A CÓŻ TA WASZA METKA ZA CUDO, ŻE NIE MOŻE BYĆ PRZYBRANĄ CÓRKĄ MOJEJ WIERNEJ? DAJ BOŻE KAŻDEMU CZŁOWIEKOWI TAKIE ZŁOTE SERCE, JAK MA MOJA SUCZYNA.
POPIOŁKI POPATRZYŁY NA SIEBIE, POMYŚLAŁY,. I BEZ SŁOWA POBIEGŁY DO DOMU.
PO CHWILI WRÓCIŁY.
- JEST - POWIADA WISIA I ROZCHYLA KAWAŁ STAREGO KOŻUCHA, ŻEBY MI POKAZAĆ JAGNIĘ.
- TEN KOŻUCH TO WYPRAWKA METKI - OBJAŚNIA MNIE ZOSIA.
- ŻEBY JEJ BYŁO CIEPŁO W BUDZIE - DOPOWIADA WISIA.
IDZIEMY Z METKĄ DO BUDY. WOŁAM WIERNĄ.
WYSZŁA. PATRZY MI W OCZY SERDECZNIE, ALE MACHA POSPIESZNIE OGONEM.
- JEŚLI MASZ DO MNIE JAKĄŚ WAŻNĄ SPRAWĘ, TO MÓW PRĘDZEJ - POWIADA. - WIESZ, ŻE MAM MALCA W BUDZIE. NIE MOGĘ GO ANI PRZEZ CHWILĘ ZOSTAWIĆ BEZ OPIEKI.
POŁOŻYŁEM PRZED WIERNĄ NA ZIEMI METKĘ W KOŻUCHU.
BYŁA TAKA SŁABA, ŻE NIE MOGŁA SIĘ UTRZYMAĆ NA NOGACH!
- WIERNUSIA, TO NASZ, NASZ! - MÓWIĘ DO SUKI.
"KTÓŻ BY SIĘ NIE ULITOWAŁ NAD TAKIM NIEMOCNYM ROBAKIEM" - ODPOWIEDZIAŁY MI JEJ POCZCIWE OCZY. WZIĘŁA METKĘ OSTROŻNIE ZA KARK I ZABRAŁA ZE SOBĄ DO BUDY.
POPIOŁKI ONIEMIAŁY ZE ZDZIWIENIA. GDY SIĘ OCKNĘŁY, GWAŁTEM SIĘ PCHAŁY DO BUDY Z KOŻUCHEM.
- NIE WTRĄCAJCIE SIĘ. NAJWIDOCZNIEJ NIC WIERNEJ PO KOŻUCHU. JUŻ ONA NAJLEPIEJ WIE, JAK MA WYCHOWAĆ SWOJĄ PRZYBRANĄ CÓRKĘ!...."
FRAGMENT 2
PAN JÓZEF, ZEGARMISTRZ Z KAMIENICY NAPRZECIWKO, PODNOSIŁ WŁAŚNIE KRATĘ CHRONIĄCĄ WITRYNĘ JEGO ZAKŁADU, GDY Z BRAMY PO DRUGIEJ STRONIE ULICY WYBIEGŁO ZNANE MU Z WIDZENIA SYMPATYCZNE RODZEŃSTWO. JAK IM TAM BYŁO?
DOMINIKA I ZUZAN?...
MONIKA I JULIAN?...
JULIAN CZY MOŻE JEDNAK ZENON?...
A MOŻE WERONIKA I DANON?...
- HOLA, HOLA! - ZAWOŁAŁ, WYCIERAJĄC DŁONIE W KOSZULĘ CIASNO OPINAJĄCĄ JEGO POKAŹNY BRZUCH. - DOKĄD TAK ŚPIESZNO?
- DO SZKOŁY! - ZAWOŁAŁA ZUZIA.
- DZIEŃ DOBRY! - DOPOWIEDZIAŁ DOMINIK.
PAN JÓZEF ROZEJRZAŁ SIĘ, SPRAWDZAJĄC, CZY NIC NIE JEDZIE, A POTEM PODREPTAŁ NA UKOS PRZEZ JEZDNIĘ JEGO BIAŁA BRÓDKA KONTRASTOWAŁA Z RUMIANYMI POLICZKAMI.
OKULARY ZATKNĄŁ NAD CZOŁEM - PRZYTRZYMYWAŁY WE WZGLĘDNYM ŁADZIE NASTROSZONE SIWE WŁOSY.
- CZEKAJCIE, CZEKAJCIE... - ZASAPAŁ. - SZKOŁA NIE UCIEKNIE.
DOMINIK I ZUZIA PRZYSTAJĄC, WYMIENILI ZDUMIONE SPOJRZENIA. LUBILI PANA JÓZEFA, ALE JAK DOTĄD ICH WZAJEMNE KONTAKTY OGRANICZAŁY SIĘ DO "DZIEŃ DOBRY" RZUCANEGO PODCZAS PRZYPADKOWYCH SPOTKAŃ. NIE PAMIĘTALI DŁUŻSZEJ ROZMOWY...
- TO PRAWDA? - SPYTAŁ ŚCISZONYM GŁOSEM PAN JÓZEF, NACHYLAJĄC SIĘ NAD DZIEĆMI.
- NIE UCIEKNIE - PRZYTAKNĘŁA GRZECZNIE ODROBINĘ ZMIESZANA ZUZIA.
- JUŻ GO ZŁAPALI?! - ZDUMIAŁ SIĘ PAN JÓZEF.
ZUZIA ZERKNĘŁA BŁAGALNIE NA BRATA.
- KOGO ZŁAPALI? - WTRĄCIŁ SIĘ DOMINIK.
- A KTO NIE UCIEKNIE?
- SZKOŁA NIE UCIEKNIE... - POWTÓRZYŁA ZUZIA.
PAN JÓZEF POPATRZYŁ NA NIĄ SZEROKO OTWARTYMI OCZAMI. ZAPADŁO MILCZENIE.
- NIE PYTAM O SZKOŁĘ - ODEZWAŁ SIĘ WRESZCIE ZEGARMISTRZ.
... KOMPANI SPOD FONTANNY ZARECHOTALI ZGODNYM CHÓREM.
- DLA MNIE ZA WCZEŚNIE NA TAKIE ATRAKCJE ... - POWIEDZIAŁ PAN JÓZEF, WYRYWAJĄC DŁOŃ Z UŚCISKU MARTWIAKA.
- A SKĄD SĄSIAD WIE, ŻE ZA WCZEŚNIE? - SPYTAŁ MARTWIAK. - ZEGARKA, JAK WIDZĘ, PAN ZEGARMISTRZ NIE NOSI?
- NIE MUSZĘ - MRUKNĄŁ PAN JÓZEF. - GDY JEST SŁOŃCE, WIEM, KTÓRA GODZINA...
- CZYŻBY?! - MARTWIAK AŻ KLEPNĄŁ SIĘ Z UCIECHY W UDA.
- SŁYSZELIŚCIE, KOLEDZY? OTO PRZED NAMI CHODZĄCY ZEGAR SŁONECZNY!...
CWANIACZKO O MAŁO NIE POWPADAŁY DO WODY ZE ŚMIECHU.
- NO TO KTÓRA TERAZ JEST GODZINA? - ZAPYTAŁ ZNIERUCHOMIAŁY NAGLE MARTWIAK. STAŁ PRZED PANEM JÓZEFEM Z IRONICZNYM WYRAZEM TWARZY.
ZEGARMISTRZ POPATRZYŁ NA NIEGO Z NIECHĘCIĄ. NIC DZIWNEGO, ŻE TAK SIĘ NIE LUBILI Z POZYTYWKĄ. MARTWIAKA TRUDNO BYŁO LUBIĆ.
PRZEKRWIONE, WYZYWAJĄCE SPOJRZENIE, ZWALISTA SYLWETKA, NIEDBAŁE PRZYBRUDZONE UBRANIE...
PAN JÓZEF WESTCHNĄŁ I OTARŁ POT Z CZOŁA. CHCIAŁ JUŻ WRACAĆ.
BYŁO MU GORĄCO I DUSZNO. SŁOŃCE ŚWIECIŁO W SAM CZUBEK JEGO GŁOWY. CIEŃ UKRYŁ SIĘ POD PODESZWAMI BUTÓW. ZAWRÓCIŁ BEZ SŁOWA I RUSZYŁ PRZED SIEBIE.
- EJŻE, PANIE ZEGAR, KTÓRA GODZINA?! - ZAWOŁAŁ MARWIAK.
AKOMPANIOWAŁY MU DZIKIE ŚMIECHY KOMPANÓW.
- RÓWNO DWUNASTA - RZUCIŁ PRZEZ RAMIĘ PAN JÓZEF.
I JAKBY NA POTWIERDZENIE - KU ZDUMIENIU MARTWIAKA I JEGO KUMPLI - ROZDZWONIŁY SIĘ KOŚCIELNE DZWONY W CAŁYM MIEŚCIE..."
FRAGMENT 3
"DZIŚ PO POŁUDNIU U KLEOFASA MA BYĆ NIESAMOWITA ZABAWA.
KLEOFAS TO NASZ KOLEGA, KTÓRY JEST NAJGORSZY W KLASIE. DZISIAJ MA URODZINY I ZAPROSIŁ NAS NA PODWIECZOREK.
KIEDY PRZYSZEDŁEM DO KLEOFASA, WSZYSCY JUŻ TAM BYLI. MAMA MNIE POCAŁOWAŁA, POWIEDZIAŁA, ŻE PRZYJDZIE O SZÓSTEJ, I POPROSIŁA, ŻEBYM BYŁ GRZECZNY. ODPOWIEDZIAŁEM,ŻE BĘDĘ GRZECZNY JAK ZWYKLE, A MAMA SPOJRZAŁA NA MNIE I POWIEDZIAŁA, ŻE ZOBACZY, CZY NIE MOŻE PRZYJŚĆ O WPÓŁ DO SZÓSTEJ.
DRZWI OTWORZYŁ MI KLEOFAS.
- CO MI PRZYNIOSŁEŚ W PREZENCIE? - ZAPYTAŁ.
DAŁEM MU PAKUNEK, ROZWINĄŁ GO, BYŁA TO KSIĄŻKA GEOGRAFICZNA Z OBRAZKAMI I MAPAMI.
- DZIĘKUJĘ MIMO WSZYSTKO - POWIEDZIAŁ KLEOFAS I ZAPROWADZIŁ MNIE NA PODWIECZOREK DO JADALNI, GDZIE INNI JUŻ BYLI.
W KĄCIE ZOBACZYŁEM ALCESTA - TO TEN GRUBY, KTÓRY DUŻO JE Z PACZUSZKĄ W RĘKU.
- NIE DAŁEŚ MU JESZCZE PREZENTU? - SPYTAŁEM.
- JAK TO NIE? - ODPOWIEDZIAŁ. - DAŁEM. TO, CO TRZYMAM W RĘKU, JEST MOJE. TO NIE JEST ŻADEN PREZENT.
ROZWINĄŁ PACZUSZKĘ, WYJĄ Z NIEJ KANAPKĘ Z SEREM I ZACZĄŁ JEŚĆ.
RODZICE KLEOFASA BYLI W DOMU, SĄ BARDZO MILI.
- DO STOŁU DZIECI! - POWIEDZIAŁ TATA KLEOFASA.
POBIEGLIŚMY WSZYSCY DO KRZESEŁ, GOTFRYD DLA ZABAWY PODSTAWIŁ NOGĘ EUZEBIUSZOWI I EUZEBIUSZ UPADŁ NA ANANIASZA, KTÓRY SIĘ ROZPŁAKAŁ. ANANIASZ BEZ PRZERWY PŁACZE. TO NIE BYŁ DOBRY POMYSŁ PODSTAWIAĆ NOGĘ EUZEBIUSZOWI, BO ON JEST BARDZO SILNY I LUBI DAWAĆ CHŁOPAKOM W NOS, WIĘC GOTFRYD OBERWAŁ, DOSTAŁ KRWOTOKU I POPLAMIŁ OBRUS, CO BYŁO NIEZBYT MIŁE WOBEC MAMY KLEOFASA, KTÓRA POŁOŻYŁA ŚWIEŻY, CZYŚCIUTKI OBRUS. TO SIĘ ZRESZTĄ MAMIE KLEOFASA NIE SPODOBAŁO I POWIEDZIAŁA DO NAS:
- JEŻELI NIE BĘDZIECIE SIĘ GRZECZNIE ZACHOWYWAĆ, ZADZWONIĘ DO WASZYCH RODZICÓW I POPROSZĘ, ŻEBY ZARAZ PO WAS PRZYJECHALI!
ALE TATA KLEOFASA POWIEDZIAŁ:
- SPOKOJNIE, KOCHANIE. TO TYLKO DZIECI, BAWIĄ SIĘ I BĘDĄ BARDZO GRZECZNI, PRAWDA, MOI DRODZY?
- JA SIĘ WCALE NIE BAWIĘ, JA STRASZNIE CIERPIĘ - ODPOWIEDZIAŁ ANANIASZ, KTÓRY SZUKAŁ OKULARÓW I KTÓRY SIĘ ŁADNIE WYSŁAWIA, BO JEST NAJLEPSZYM UCZNIEM W KLASIE.
- PRZYNIOSŁEM PREZENT I MAM PRAWO ZJEŚĆ PODWIECZOREK, WCZEŚNIEJ MNIE NIE WYRZUCICIE! - KRZYKNĄŁ ALCEST, PARSKAJĄC KAWAŁKAMI SERA.
- SIADAĆ! KRZYKNĄŁ TATA KLEOFASA I WIDAĆ BYŁO, ŻE NIE ŻARTUJE.
USIEDLIŚMY PRZY STOLE I KIEDY MAMA KLEOFASA NALEWAŁA NAM CZEKOLADĘ, TATA ROZDAŁ PAPIEROWE KAPELUSZE. SAM MIAŁ NA GŁOWIE MARYNARSKĄ CZAPKĘ Z CZERWONYM POMPONEM.
- JEŚLI BĘDZIECIE GRZECZNI, PO PODWIECZORKU ZROBIĘ WAM PRZEDSTAWIENIE - OBIECAŁ.
- W TAKIEJ CZAPCE TO ŻADNA SZTUKA - POWIEDZIAŁ EUZEBIUSZ, A TATA KLEOFASA WŁOŻYŁ MU NA GŁOWĘ KAPELUSZ, ALE NIEZBYT ZRĘCZNIE, BO WCISNĄ MU GO AZ NA SZYJĘ.
PODWIECZOREK BYŁ DOŚĆ DOBRY, Z MNÓSTWEM CIASTEK, A POTEM WNIESIONO URODZINOWY TORT ZE ŚWIECZKAMI I NAPISEM Z BIAŁEGO KREMU: "WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO". KLEOFAS BYŁ BARDZO DUMNY.
- JA TO NAPISAŁEM NA TORCIE - POWIEDZIAŁ.
- ZDMUCHNIESZ WRESZCIE TE ŚWIECZKI, ŻEBYŚMY MOGLI JEŚC? - SPYTAŁ ALCEST.
KLEOFAS DMUCHNĄŁ, ZJEDLIŚMY TORT I RUFUS MUSIAŁ WYBIEC Z MAMĄ KLEOFASA, BO SIĘ ROZCHOROWAŁ.
- A TERAZ PRZEJDZIEMY DO SALONU - POWIEDZIAŁ TATA KLEOFASA - I ZROBIĘ PRZEDSTAWIENIE.
JA BYŁEM BARDZO ZADOWOLONY, BO STRASZNIE LUBIĘ TEATR. A TATA KLEOFASA JEST NAPRAWDĘ SUPER! W SALONIE, PRZED TEATRZYKIEM, STAŁY KRZESŁA USTAWIONE W RZĘDY.
- PILNUJ ICH - POWIEDZIAŁ TATA KLEOFASA DO MAMY KLEOFASA.
ALE MAMA KLEOFASA ODPOWIEDZIAŁ, ŻE MUSI POSPRZĄTAĆ W STOŁOWYM, I SOBIE POSZŁA.
- DOBRZE - POWIEDZIAŁ TATA KLEOFASA - USIĄDŹCIE GRZECZNIE, A JA IDĘ ZACZYNAĆ PRZEDSTAWIENIE: PAJAC I ŻANDARM.
USIEDLIŚMY GRZECZNIE: PRZEWRÓCILIŚMY TYLKO JEDNO KRZESŁO, SZKODA, ŻE SIEDZIAŁ NA NIM ANANIASZ, KTÓRY SIĘ ROZPŁAKAŁ. W TEATRZYKU ROZSUNĘŁA SIĘ KURTYNA, ALE ZAMIAST KUKIEŁEK ZOBACZYLIŚMY GŁOWĘ TATY KLEOFASA, CZERWONĄ I NIEZADOWOLONĄ.
- BĘDZIE SPOKÓJ CZY NIE? - KRZYKNAŁ
A EUZEBIUSZ ZACZĄŁ BIĆ BRAWO I POWIEDZIAŁ, ŻE TATA KLEOFASA JEST NIESAMOWITY PAJAC. TATA KLEOFASA SPOJRZAŁ NA EUZEBIUSZA, WESTCHNĄŁ CIĘŻKO I JEGO GŁOWA ZNIKNĘŁA.
PO DRUGIEJ STRONIE TEATRZYKU TATA KLEOFASA ZASTUKAŁ TRZY RAZY NA ZNAK, ŻE PRZEDSTAWIENIE ZARAZ SIĘ ZACZNIE. KURTYNA SIE ODSŁONIŁA I ZOBACZYLIŚMY, JAK PAJAC Z KIJEM W RĘKU ZAMIERZA SPRAĆ ŻANDARMA, NA CO OBRAZIŁ SIĘ RUFUS, BO JEGO TATA JEST POLICJANTEM.
EUZEBIUSZ BYŁ ROZCZAROWANY, UWAŻAŁ, ŻE PIERWSZA CZĘŚĆ PROGRAMU, TA Z GŁOWĄ TATY KLEOFASA, BYŁA ŚMIESZNIEJSZA. MNIE SIĘ DOSYĆ PODOBAŁO - TATA KLEOFASA DAWAŁ Z SIEBIE WSZYSTKO, A KIEDY ODGRYWAŁ KŁÓTNIĘ PAJACA Z ŻONĄ PAJACA, ZMIENIAŁ GŁOS, CO NA PEWNO NIE JEST ŁATWE..."
" PO DRUGIEJ STRONIE ULICY, NIECO W LEWO OD NASZEJ FURTKI, STAŁ DOMEK W OGRODZIE. NIE BYŁ ANI BRZYDKI, ANI ŁADNY. JAK TO SIĘ DZIAŁO, ŻE PRAWIE ZAWSZE STAŁ ON PUSTKAMI - TRUDNO BYŁO DOCIEC.
TAK SIĘ JAKOŚ DZIWNIE SKŁADAŁO, ŻE KTO TYLKO ZAMIESZKAŁ W TYM DOMKU, NAJWYŻEJ PO PÓŁ ROKU WYNOSIŁ SIĘ Z NASZEGO MIASTECZKA.
JEDYNYM STAŁYM LOKATOREM ZAWSZE OPUSTOSZAŁEGO DOMU BYŁ PAN POPIOŁEK. LISTONOSZ. ZAJMOWAŁ ON DWA MACIUPEŃKIE POKOIKI, BYŁ WDOWCEM I MIAŁ DWIE CÓRKI, BLIŹNIACZKI. ZOSIE I WISIĘ.
DZIEWCZYNKI BYŁY TAK PODOBNE DO SIEBIE, ŻE JA ODRÓŻNIAŁEM JE TYLKO PO KOLORZE WSTĄŻEK,JAKIE NOSIŁY W CIENKICH WARKOCZYKACH.
OBYDWIE PRZYPOMINAŁY MAŁE KOCIAKI O POPIELATEJ SIERŚCI, ODZYWAŁY SIĘ RZADKO, A ZAWSZE RAZEM, BYŁY POWAŻNE, UROCZYSTE I NA CZERWONEJ WSTĄŻCE WODZIŁY PO ULICACH CZARNĄ OWIECZKĘ, KTÓRĄ NAZYWAŁY PEREŁKĄ.
PEREŁKA MAŁYCH POPIOŁECZEK TO MIAŁ BYĆ CUD MĄDROŚCI I PRZYWIĄZANIA. TAK PRZYNAJMNIEJ ZGODNIE ZAPEWNIAŁY OBYDWIE SIOSTRY.
MUSZĘ PRZYZNAĆ, ŻE CZARNA OWCA CHODZIŁA ZA DZIEWCZYNKAMI KRO W KROK I POBEKIWAŁA, GDY SIĘ NA NIĄ WOŁAŁO PO IMIENIU. POZA TYM BYŁA OWCĄ I TYLKO OWCĄ. A JEJ OCZY SPOGLĄDAŁY NA ŚWIAT OSPALE I ŁZAWO.
I TO TAK MI SIĘ PRZYNAJMNIEJ ZDAJE, NAJBARDZIEJ SIĘ MAŁYM POPIOŁKOM U ICH OWIECZKI PODOBAŁO.
- TAKA JEST CICHA! - ZACHWYCAŁA SIĘ ZOSIA.
- I TAKA ŁADNA! - DOPOWIADAŁA NATYCHMIAST WISIA.
ANO, DOBRZE! POPIOŁKI I ICH CICHA OWIECZKA KOCHAŁY SIĘ BARDZO, CZEGÓŻ WIĘCEJ POTRZEBA?
PRZEZ JAKIŚ CZAS DZIEWCZYNKI NIE POKAZYWAŁY SIĘ ZE SWOJĄ PEREŁKĄ NA ULICY. PODOBNO OWIECZKA BYŁA CHORA. AŻ TU NAGLE PEWNEGO POPOŁUDNIA POPIOŁKI WPADAJĄ DO MOJEGO OGRÓDKA. BUZIE ZAPŁAKANE, OCZY PEŁNE ŁEZ, A BRODY TAK IM SIĘ TRZĘSĄ, ŻE SŁOWA POWIEDZIEĆ NIE MOGĄ.
- CO SIĘ WAM STAŁO? - PYTAM
- ACH! - JĘKNĘŁA WISIA.
- TAKIE NIESZCZĘŚCIE! - ZAWTÓROWAŁA JEJ ZOSIA.
I OBIE W BEK! USPOKAJAM JE, JAK UMIEM. DAŁEM PO KARMELKU. NIC. DAŁEM PO DRUGIM - NIE POMAGA.
DOPIERO PRZY WIŚNIOWYCH KONFITURACH DOWIEDZIAŁEM SIĘ COŚ NIECOŚ. PEREŁKA NIE ŻYŁA.
- HA, MOJE DZIEWUSZKI! - POWIADAM. - NO TO JUŻ NIC PORADZIĆ NIE MOŻNA!
- A CO BĘDZIE Z METKĄ? - PYTA MNIE WISIA I ZNÓW W PŁACZ.
- TAK, CO BĘDZIE Z METKĄ? - POWTARZA ZOSIA PRZEZ ŁZY.
- JAKĄ ZNÓW METKA? - DZIWIĘ SIĘ, BO O ŻADNEJ METCE NIE SŁYSZAŁEM JAKO ŻYWO.
OKAZAŁO SIĘ, ŻE PEREŁKA MIAŁA CÓRKĘ, ŻE TĘ CÓRKĘ, TAK CZARNĄ JAK I JEJ MATKA, DZIEWUSZKI NAZYWAŁY JUŻ METKĄ, ŻE TO WŁAŚNIE METKA MA DOPIERO TRZY DNI, O KARMIENIU JEJ SMOCZKIEM NIE MA MOWY I ŻE WOBEC TEGO JEST PRAWIE JAKBY JUŻ BYŁO PO METCE!
MYŚLĘ, CO BY TU PORADZIĆ MAŁYM, SPŁAKANYM POPIOŁECZKOM.
NAGLE PRZYPOMNIAŁA MI SIĘWIERNA.
POWIADAM WIEC:
- DAWAJCIE SWOJĄ SIEROTKĘ! WIERNA JEST POCZCIWA, ZACNA PSINA!
WŁAŚNIE KARMI SYNA! MOŻE WASZĄ METKĘ PRZYJMIE DO SWOJEJ RODZINY.
SPRÓBUJEMY!
MAŁE POPIOŁKI POSTAWIŁY NA MNIE ZDUMIONE OCZY.
- NASZA METKA Z PSAMI? - ZDZIWIŁA SIĘ WISIA URAŻONA.
- W PSIEJ BUDZIE? - POWTÓRZYŁA ZOSIA I WZRUSZYŁA RAMIONAMI.
- ALBO W PSIEJ BUDZIE, ALBO NIC WAM PORADZIĆ NIE MOGĘ - UCINAM KRÓTKO. - A CÓŻ TA WASZA METKA ZA CUDO, ŻE NIE MOŻE BYĆ PRZYBRANĄ CÓRKĄ MOJEJ WIERNEJ? DAJ BOŻE KAŻDEMU CZŁOWIEKOWI TAKIE ZŁOTE SERCE, JAK MA MOJA SUCZYNA.
POPIOŁKI POPATRZYŁY NA SIEBIE, POMYŚLAŁY,. I BEZ SŁOWA POBIEGŁY DO DOMU.
PO CHWILI WRÓCIŁY.
- JEST - POWIADA WISIA I ROZCHYLA KAWAŁ STAREGO KOŻUCHA, ŻEBY MI POKAZAĆ JAGNIĘ.
- TEN KOŻUCH TO WYPRAWKA METKI - OBJAŚNIA MNIE ZOSIA.
- ŻEBY JEJ BYŁO CIEPŁO W BUDZIE - DOPOWIADA WISIA.
IDZIEMY Z METKĄ DO BUDY. WOŁAM WIERNĄ.
WYSZŁA. PATRZY MI W OCZY SERDECZNIE, ALE MACHA POSPIESZNIE OGONEM.
- JEŚLI MASZ DO MNIE JAKĄŚ WAŻNĄ SPRAWĘ, TO MÓW PRĘDZEJ - POWIADA. - WIESZ, ŻE MAM MALCA W BUDZIE. NIE MOGĘ GO ANI PRZEZ CHWILĘ ZOSTAWIĆ BEZ OPIEKI.
POŁOŻYŁEM PRZED WIERNĄ NA ZIEMI METKĘ W KOŻUCHU.
BYŁA TAKA SŁABA, ŻE NIE MOGŁA SIĘ UTRZYMAĆ NA NOGACH!
- WIERNUSIA, TO NASZ, NASZ! - MÓWIĘ DO SUKI.
"KTÓŻ BY SIĘ NIE ULITOWAŁ NAD TAKIM NIEMOCNYM ROBAKIEM" - ODPOWIEDZIAŁY MI JEJ POCZCIWE OCZY. WZIĘŁA METKĘ OSTROŻNIE ZA KARK I ZABRAŁA ZE SOBĄ DO BUDY.
POPIOŁKI ONIEMIAŁY ZE ZDZIWIENIA. GDY SIĘ OCKNĘŁY, GWAŁTEM SIĘ PCHAŁY DO BUDY Z KOŻUCHEM.
- NIE WTRĄCAJCIE SIĘ. NAJWIDOCZNIEJ NIC WIERNEJ PO KOŻUCHU. JUŻ ONA NAJLEPIEJ WIE, JAK MA WYCHOWAĆ SWOJĄ PRZYBRANĄ CÓRKĘ!...."
FRAGMENT 2
PAN JÓZEF, ZEGARMISTRZ Z KAMIENICY NAPRZECIWKO, PODNOSIŁ WŁAŚNIE KRATĘ CHRONIĄCĄ WITRYNĘ JEGO ZAKŁADU, GDY Z BRAMY PO DRUGIEJ STRONIE ULICY WYBIEGŁO ZNANE MU Z WIDZENIA SYMPATYCZNE RODZEŃSTWO. JAK IM TAM BYŁO?
DOMINIKA I ZUZAN?...
MONIKA I JULIAN?...
JULIAN CZY MOŻE JEDNAK ZENON?...
A MOŻE WERONIKA I DANON?...
- HOLA, HOLA! - ZAWOŁAŁ, WYCIERAJĄC DŁONIE W KOSZULĘ CIASNO OPINAJĄCĄ JEGO POKAŹNY BRZUCH. - DOKĄD TAK ŚPIESZNO?
- DO SZKOŁY! - ZAWOŁAŁA ZUZIA.
- DZIEŃ DOBRY! - DOPOWIEDZIAŁ DOMINIK.
PAN JÓZEF ROZEJRZAŁ SIĘ, SPRAWDZAJĄC, CZY NIC NIE JEDZIE, A POTEM PODREPTAŁ NA UKOS PRZEZ JEZDNIĘ JEGO BIAŁA BRÓDKA KONTRASTOWAŁA Z RUMIANYMI POLICZKAMI.
OKULARY ZATKNĄŁ NAD CZOŁEM - PRZYTRZYMYWAŁY WE WZGLĘDNYM ŁADZIE NASTROSZONE SIWE WŁOSY.
- CZEKAJCIE, CZEKAJCIE... - ZASAPAŁ. - SZKOŁA NIE UCIEKNIE.
DOMINIK I ZUZIA PRZYSTAJĄC, WYMIENILI ZDUMIONE SPOJRZENIA. LUBILI PANA JÓZEFA, ALE JAK DOTĄD ICH WZAJEMNE KONTAKTY OGRANICZAŁY SIĘ DO "DZIEŃ DOBRY" RZUCANEGO PODCZAS PRZYPADKOWYCH SPOTKAŃ. NIE PAMIĘTALI DŁUŻSZEJ ROZMOWY...
- TO PRAWDA? - SPYTAŁ ŚCISZONYM GŁOSEM PAN JÓZEF, NACHYLAJĄC SIĘ NAD DZIEĆMI.
- NIE UCIEKNIE - PRZYTAKNĘŁA GRZECZNIE ODROBINĘ ZMIESZANA ZUZIA.
- JUŻ GO ZŁAPALI?! - ZDUMIAŁ SIĘ PAN JÓZEF.
ZUZIA ZERKNĘŁA BŁAGALNIE NA BRATA.
- KOGO ZŁAPALI? - WTRĄCIŁ SIĘ DOMINIK.
- A KTO NIE UCIEKNIE?
- SZKOŁA NIE UCIEKNIE... - POWTÓRZYŁA ZUZIA.
PAN JÓZEF POPATRZYŁ NA NIĄ SZEROKO OTWARTYMI OCZAMI. ZAPADŁO MILCZENIE.
- NIE PYTAM O SZKOŁĘ - ODEZWAŁ SIĘ WRESZCIE ZEGARMISTRZ.
... KOMPANI SPOD FONTANNY ZARECHOTALI ZGODNYM CHÓREM.
- DLA MNIE ZA WCZEŚNIE NA TAKIE ATRAKCJE ... - POWIEDZIAŁ PAN JÓZEF, WYRYWAJĄC DŁOŃ Z UŚCISKU MARTWIAKA.
- A SKĄD SĄSIAD WIE, ŻE ZA WCZEŚNIE? - SPYTAŁ MARTWIAK. - ZEGARKA, JAK WIDZĘ, PAN ZEGARMISTRZ NIE NOSI?
- NIE MUSZĘ - MRUKNĄŁ PAN JÓZEF. - GDY JEST SŁOŃCE, WIEM, KTÓRA GODZINA...
- CZYŻBY?! - MARTWIAK AŻ KLEPNĄŁ SIĘ Z UCIECHY W UDA.
- SŁYSZELIŚCIE, KOLEDZY? OTO PRZED NAMI CHODZĄCY ZEGAR SŁONECZNY!...
CWANIACZKO O MAŁO NIE POWPADAŁY DO WODY ZE ŚMIECHU.
- NO TO KTÓRA TERAZ JEST GODZINA? - ZAPYTAŁ ZNIERUCHOMIAŁY NAGLE MARTWIAK. STAŁ PRZED PANEM JÓZEFEM Z IRONICZNYM WYRAZEM TWARZY.
ZEGARMISTRZ POPATRZYŁ NA NIEGO Z NIECHĘCIĄ. NIC DZIWNEGO, ŻE TAK SIĘ NIE LUBILI Z POZYTYWKĄ. MARTWIAKA TRUDNO BYŁO LUBIĆ.
PRZEKRWIONE, WYZYWAJĄCE SPOJRZENIE, ZWALISTA SYLWETKA, NIEDBAŁE PRZYBRUDZONE UBRANIE...
PAN JÓZEF WESTCHNĄŁ I OTARŁ POT Z CZOŁA. CHCIAŁ JUŻ WRACAĆ.
BYŁO MU GORĄCO I DUSZNO. SŁOŃCE ŚWIECIŁO W SAM CZUBEK JEGO GŁOWY. CIEŃ UKRYŁ SIĘ POD PODESZWAMI BUTÓW. ZAWRÓCIŁ BEZ SŁOWA I RUSZYŁ PRZED SIEBIE.
- EJŻE, PANIE ZEGAR, KTÓRA GODZINA?! - ZAWOŁAŁ MARWIAK.
AKOMPANIOWAŁY MU DZIKIE ŚMIECHY KOMPANÓW.
- RÓWNO DWUNASTA - RZUCIŁ PRZEZ RAMIĘ PAN JÓZEF.
I JAKBY NA POTWIERDZENIE - KU ZDUMIENIU MARTWIAKA I JEGO KUMPLI - ROZDZWONIŁY SIĘ KOŚCIELNE DZWONY W CAŁYM MIEŚCIE..."
FRAGMENT 3
"DZIŚ PO POŁUDNIU U KLEOFASA MA BYĆ NIESAMOWITA ZABAWA.
KLEOFAS TO NASZ KOLEGA, KTÓRY JEST NAJGORSZY W KLASIE. DZISIAJ MA URODZINY I ZAPROSIŁ NAS NA PODWIECZOREK.
KIEDY PRZYSZEDŁEM DO KLEOFASA, WSZYSCY JUŻ TAM BYLI. MAMA MNIE POCAŁOWAŁA, POWIEDZIAŁA, ŻE PRZYJDZIE O SZÓSTEJ, I POPROSIŁA, ŻEBYM BYŁ GRZECZNY. ODPOWIEDZIAŁEM,ŻE BĘDĘ GRZECZNY JAK ZWYKLE, A MAMA SPOJRZAŁA NA MNIE I POWIEDZIAŁA, ŻE ZOBACZY, CZY NIE MOŻE PRZYJŚĆ O WPÓŁ DO SZÓSTEJ.
DRZWI OTWORZYŁ MI KLEOFAS.
- CO MI PRZYNIOSŁEŚ W PREZENCIE? - ZAPYTAŁ.
DAŁEM MU PAKUNEK, ROZWINĄŁ GO, BYŁA TO KSIĄŻKA GEOGRAFICZNA Z OBRAZKAMI I MAPAMI.
- DZIĘKUJĘ MIMO WSZYSTKO - POWIEDZIAŁ KLEOFAS I ZAPROWADZIŁ MNIE NA PODWIECZOREK DO JADALNI, GDZIE INNI JUŻ BYLI.
W KĄCIE ZOBACZYŁEM ALCESTA - TO TEN GRUBY, KTÓRY DUŻO JE Z PACZUSZKĄ W RĘKU.
- NIE DAŁEŚ MU JESZCZE PREZENTU? - SPYTAŁEM.
- JAK TO NIE? - ODPOWIEDZIAŁ. - DAŁEM. TO, CO TRZYMAM W RĘKU, JEST MOJE. TO NIE JEST ŻADEN PREZENT.
ROZWINĄŁ PACZUSZKĘ, WYJĄ Z NIEJ KANAPKĘ Z SEREM I ZACZĄŁ JEŚĆ.
RODZICE KLEOFASA BYLI W DOMU, SĄ BARDZO MILI.
- DO STOŁU DZIECI! - POWIEDZIAŁ TATA KLEOFASA.
POBIEGLIŚMY WSZYSCY DO KRZESEŁ, GOTFRYD DLA ZABAWY PODSTAWIŁ NOGĘ EUZEBIUSZOWI I EUZEBIUSZ UPADŁ NA ANANIASZA, KTÓRY SIĘ ROZPŁAKAŁ. ANANIASZ BEZ PRZERWY PŁACZE. TO NIE BYŁ DOBRY POMYSŁ PODSTAWIAĆ NOGĘ EUZEBIUSZOWI, BO ON JEST BARDZO SILNY I LUBI DAWAĆ CHŁOPAKOM W NOS, WIĘC GOTFRYD OBERWAŁ, DOSTAŁ KRWOTOKU I POPLAMIŁ OBRUS, CO BYŁO NIEZBYT MIŁE WOBEC MAMY KLEOFASA, KTÓRA POŁOŻYŁA ŚWIEŻY, CZYŚCIUTKI OBRUS. TO SIĘ ZRESZTĄ MAMIE KLEOFASA NIE SPODOBAŁO I POWIEDZIAŁA DO NAS:
- JEŻELI NIE BĘDZIECIE SIĘ GRZECZNIE ZACHOWYWAĆ, ZADZWONIĘ DO WASZYCH RODZICÓW I POPROSZĘ, ŻEBY ZARAZ PO WAS PRZYJECHALI!
ALE TATA KLEOFASA POWIEDZIAŁ:
- SPOKOJNIE, KOCHANIE. TO TYLKO DZIECI, BAWIĄ SIĘ I BĘDĄ BARDZO GRZECZNI, PRAWDA, MOI DRODZY?
- JA SIĘ WCALE NIE BAWIĘ, JA STRASZNIE CIERPIĘ - ODPOWIEDZIAŁ ANANIASZ, KTÓRY SZUKAŁ OKULARÓW I KTÓRY SIĘ ŁADNIE WYSŁAWIA, BO JEST NAJLEPSZYM UCZNIEM W KLASIE.
- PRZYNIOSŁEM PREZENT I MAM PRAWO ZJEŚĆ PODWIECZOREK, WCZEŚNIEJ MNIE NIE WYRZUCICIE! - KRZYKNĄŁ ALCEST, PARSKAJĄC KAWAŁKAMI SERA.
- SIADAĆ! KRZYKNĄŁ TATA KLEOFASA I WIDAĆ BYŁO, ŻE NIE ŻARTUJE.
USIEDLIŚMY PRZY STOLE I KIEDY MAMA KLEOFASA NALEWAŁA NAM CZEKOLADĘ, TATA ROZDAŁ PAPIEROWE KAPELUSZE. SAM MIAŁ NA GŁOWIE MARYNARSKĄ CZAPKĘ Z CZERWONYM POMPONEM.
- JEŚLI BĘDZIECIE GRZECZNI, PO PODWIECZORKU ZROBIĘ WAM PRZEDSTAWIENIE - OBIECAŁ.
- W TAKIEJ CZAPCE TO ŻADNA SZTUKA - POWIEDZIAŁ EUZEBIUSZ, A TATA KLEOFASA WŁOŻYŁ MU NA GŁOWĘ KAPELUSZ, ALE NIEZBYT ZRĘCZNIE, BO WCISNĄ MU GO AZ NA SZYJĘ.
PODWIECZOREK BYŁ DOŚĆ DOBRY, Z MNÓSTWEM CIASTEK, A POTEM WNIESIONO URODZINOWY TORT ZE ŚWIECZKAMI I NAPISEM Z BIAŁEGO KREMU: "WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO". KLEOFAS BYŁ BARDZO DUMNY.
- JA TO NAPISAŁEM NA TORCIE - POWIEDZIAŁ.
- ZDMUCHNIESZ WRESZCIE TE ŚWIECZKI, ŻEBYŚMY MOGLI JEŚC? - SPYTAŁ ALCEST.
KLEOFAS DMUCHNĄŁ, ZJEDLIŚMY TORT I RUFUS MUSIAŁ WYBIEC Z MAMĄ KLEOFASA, BO SIĘ ROZCHOROWAŁ.
- A TERAZ PRZEJDZIEMY DO SALONU - POWIEDZIAŁ TATA KLEOFASA - I ZROBIĘ PRZEDSTAWIENIE.
JA BYŁEM BARDZO ZADOWOLONY, BO STRASZNIE LUBIĘ TEATR. A TATA KLEOFASA JEST NAPRAWDĘ SUPER! W SALONIE, PRZED TEATRZYKIEM, STAŁY KRZESŁA USTAWIONE W RZĘDY.
- PILNUJ ICH - POWIEDZIAŁ TATA KLEOFASA DO MAMY KLEOFASA.
ALE MAMA KLEOFASA ODPOWIEDZIAŁ, ŻE MUSI POSPRZĄTAĆ W STOŁOWYM, I SOBIE POSZŁA.
- DOBRZE - POWIEDZIAŁ TATA KLEOFASA - USIĄDŹCIE GRZECZNIE, A JA IDĘ ZACZYNAĆ PRZEDSTAWIENIE: PAJAC I ŻANDARM.
USIEDLIŚMY GRZECZNIE: PRZEWRÓCILIŚMY TYLKO JEDNO KRZESŁO, SZKODA, ŻE SIEDZIAŁ NA NIM ANANIASZ, KTÓRY SIĘ ROZPŁAKAŁ. W TEATRZYKU ROZSUNĘŁA SIĘ KURTYNA, ALE ZAMIAST KUKIEŁEK ZOBACZYLIŚMY GŁOWĘ TATY KLEOFASA, CZERWONĄ I NIEZADOWOLONĄ.
- BĘDZIE SPOKÓJ CZY NIE? - KRZYKNAŁ
A EUZEBIUSZ ZACZĄŁ BIĆ BRAWO I POWIEDZIAŁ, ŻE TATA KLEOFASA JEST NIESAMOWITY PAJAC. TATA KLEOFASA SPOJRZAŁ NA EUZEBIUSZA, WESTCHNĄŁ CIĘŻKO I JEGO GŁOWA ZNIKNĘŁA.
PO DRUGIEJ STRONIE TEATRZYKU TATA KLEOFASA ZASTUKAŁ TRZY RAZY NA ZNAK, ŻE PRZEDSTAWIENIE ZARAZ SIĘ ZACZNIE. KURTYNA SIE ODSŁONIŁA I ZOBACZYLIŚMY, JAK PAJAC Z KIJEM W RĘKU ZAMIERZA SPRAĆ ŻANDARMA, NA CO OBRAZIŁ SIĘ RUFUS, BO JEGO TATA JEST POLICJANTEM.
EUZEBIUSZ BYŁ ROZCZAROWANY, UWAŻAŁ, ŻE PIERWSZA CZĘŚĆ PROGRAMU, TA Z GŁOWĄ TATY KLEOFASA, BYŁA ŚMIESZNIEJSZA. MNIE SIĘ DOSYĆ PODOBAŁO - TATA KLEOFASA DAWAŁ Z SIEBIE WSZYSTKO, A KIEDY ODGRYWAŁ KŁÓTNIĘ PAJACA Z ŻONĄ PAJACA, ZMIENIAŁ GŁOS, CO NA PEWNO NIE JEST ŁATWE..."
Komentarze
Prześlij komentarz